De klassieker-status niet helemaal waard

Hoewel ze me bijna altijd tegenvallen, meende ik toch weer eens een klassieker van eigen bodem te moeten lezen. Deze vond ik er redelijk mee door kunnen, al wisselde het per scène enorm hoe geboeid ik was. De stukjes over Ina Damman en haar mutsje vond ik (net als veel anderen wellicht) heel sterk. Die over de pedofiele leraar Horsting ook. Maar daarnaast waren er ook veel saaie stukken, vol met het gezwatel van de jongens in Antons klas... Al met al toch de klassieker-status niet helemaal waard, vind ik. Wil je iets vergelijkbaars lezen, dan kun je er naar mijn mening beter Theo Thijssens 'Kees de jongen' bijpakken.