Laatste boek van Jos van Manen Pieters

Deze Edese christelijke schrijfster schreef vele boeken. De meesten worden nog veelvuldig geleend bij bibliotheken. Ik vond dit boek in een 'minibieb' en herinnerde me het enthousiasme waarmee mijn moeder en tantes over die Tuinfluiterserie spraken. Toen ik dit boek zag, kon ik niet laten het mee te nemen en te lezen.Even terug in de tijd. Het is het laatste boek van de schrijfster. Het boek gaat over Simone en jonge vrouw, die al het nodige meegemaakt heeft in haar leven. Ze is deels opgegroeid bij haar oom en tante. In het verhaal maakt ze een verandering in haar leven door, ze wordt van verpleegster eigenaresse van een kinderopvang. Zoals gezegd heeft dit boek een christelijke grondslag;het boek 'drijft' daarop. Als je, zoals ik, opgegroeid bent met die waarden en normen begrijp je het boek. Voor een buitenstaander zal het wat lastiger zijn. Grappig is om te ontdekken hoe het beeld in Nederland veranderd is de laatste 30 jaar. De telefoon die ze pakken, het nummer dat opgezocht wordt in het telefoonboek, de sollicitatiebrieven ed. Ook de woonruimte die mensen innemen en dat allemaal heel normaal vinden.... Het boek leest gemakkelijk en het verhaal boeit. Vervelender vond ik dat de zinnen vaak 'gewrocht' lijken, het is geen spreektaal en ook niet beschrijvend. Het is van een gekunsteldheid, die ik niet als prettig ervaar, maar waarin de schrijfster iets meer probeert te vertellen dan ze rechtstreeks in het verhaal kwijt kan. Daarentegen kan ze heel goed emoties verwoorden en laat de die ook door de hoofdpersonen in dit boek uitspreken. Ik denk dat het daarom is dat deze stijl zoveel vrouwen aanspreekt. De woorden die ze mogelijk zelf niet hebben, te lezen in een verhaal dat nauw aansluit bij hun belevingswereld. Pioen maart 2022