Wat als... je een boek leest vanuit het oogpunt van een pester die spijt heeft?

Toen ik net aan dit boek begon, had ik geen flauw idee welke kant het verhaal op zou gaan. De flaptekst was voor mij een beetje vaag, maar ik wilde het verhaal wel graag lezen. Al na een paar hoofdstukken realiseerde ik dat het verhaal voor mij erg traag ging. Er gebeurde weinig, maar toch besloot ik door te gaan met lezen. Het was voor school, ik wilde ook aan de andere boeken van de bibliotheek beginnen en wie was schreef alle memoblaadjes? Dat vind ik een erg leuke toevoeging. In het boek vindt de hoofdpersoon Jade namelijk een aantal dreigbriefjes. Deze briefjes zijn ook daadwerkelijk in het boek geplakt, zodat je ze ook kan openvouwen en lezen. Hierdoor word je echt in het verhaal gezogen. Het leuke aan die briefjes is ook dat ze allemaal beginnen met Wat als…. Wat ik ook erg positief vind aan het boek, is dat je door het verleden erachter komt wat er precies is gebeurd toen Jade Zoë pestte. Wat dacht Jade precies en waarom deed ze het? Het grootste deel van het boek lees je juist vanuit het heden. Je leest dat Jade spijt heeft, maar ook dat pesten consequenties heeft die niet altijd positief zijn. Dat is een erg goede les, wat mensen ervan kan weerhouden om te pesten. Verder vond ik de personages af en toe iets over de top, maar over het algemeen waren ze wel erg realistisch. Dat vind ik heel knap gedaan. Zo kun je zien dat iedereen - ongeacht uiterlijk of karakter - een pester kan zijn. Dat vind ik persoonlijk best bizar. Ook wist ik tijdens het lezen al dat ik het boek vier sterren/een acht zou geven. Ik vind het namelijk niet het beste boek dat er bestaat, maar het is wel echt waard voor een acht. Maar in ieder boek zit iets negatiefs, en in dit boek helaas ook. Want hoewel duidelijk wordt gemaakt dat je niet moet pesten, wordt er wel gedronken en gerookt. Nu is dat niet super erg en het is ook iets van het leven, maar je ziet dat brugklassers het doen, waarbij niet wordt gezegd dat het erg is. Eh, sorry hoor, maar als twaalf- dertienjarigen het doen, vraag ik mij toch af wat er is gebeurd. Op zulke jonge leeftijd doe je zulke dingen volgens mij niet en het gebeurt niet maar één keer, maar veel vaker! Het einde kwam voor mij ook als een verrassing. Ik had echt zo van, huh? Ik had er wel eens aan gedacht als mogelijkheid, maar niet dat het echt zo zou zijn. Het kwam heel hard binnen en dat mensen zo verschrikkelijk kunnen zijn (oké, Jade was in de brugklas ook vreselijk, maar dit was toch wel nóg erger!)! Maar het eerste wat ik echt dacht toen ik het uit had, was toch wel dat ik verbaasd was dat het zo’n sterk boek zou zijn. Tjonge! Dat had ik dus echt niet verwacht. Maar mijn favoriete boek is het niet geworden (dat is Wonder nog altijd ;)), hoewel ik wel erg benieuwd ben naar De Eliminatie, een ander boek van Daniëlle Bakhuis. Die lijkt mij erg spannend en ook best wel filosofisch, wat ik erg leuk vind.