Een actueel boek over de belevenissen van en in een gediversifieerde klas!

In ‘Fukjoepuberken!’ staan Dahlia, een meisje met het syndroom van Gilles de la Tourette, en de aan een rolstoel gekluisterde Frida centraal. De klasgenoten, de klastitularis en een museum hebben prominente bijrollen. Door haar syndroom heeft Dahlia last van ongecontroleerde tics en roept ze tot groot jolijt van de klasgenoten geregeld ‘foef’ en ‘fukjoepuberken’. Frida zet het liefst de klas op stelten en moet niets weten van haar klastitularis Pat Vinalst alias ‘relmuis’, ze ligt geregeld met hem overhoop, jaagt hem maar al te graag in de gordijnen en als het kan, boycot ze hem. Frida en Dahlia worden de beste maatjes, vertellen elkaars de diepste geheimen en zijn er voor elkaar. Voor een klasproject gaat de klas op daguitstap naar het Wase museum ‘de Verbeke Foundation’, maar de euforie slaat vlug om wanneer ze vernemen dat ze daarover een presentatie moeten maken. Wegens een uitspraak van de klastitularis zint Frida op wraak en is ze van plan het project te doen mislukken. Ze vertrouwt dit toe aan Dahlia die haar niet wil verklikken, want dan komt haar geheim misschien wel in de openbaarheid. ‘Fukjoepuberken!’ heeft een heel uitnodigende cover met leuke tekeningen en de titel centraal neergezet. De auteurs spelen mijns inziens goed in op de leefwereld van de jongeren, wat zich weerspiegelt in de gebruikte communicatiemiddelen: sms-gesprekken, gedachten die spelen in het hoofd, telefoongesprekken, screenshots en uiteraard ook via gewone gesprekken. Kleur speelt een belangrijke rol in het boek: zo zijn er blauwe, groene en witte pagina’s. De blauwe pagina’s zijn voorbehouden voor de gedachten van klastitularis ‘relmuis’ Vinalst, op de groene pagina’s praat klasgenoot Mohammed met zijn cavia’s en de witte pagina’s omvatten dialogen, bemerkingen, gebeurtenissen van en tussen de verschillende personages. ‘Fukjoepuberken!’ is een gelaagd boek met verschillende belangrijke boodschappen en onderwerpen. Pesten is naar mijn gevoel het hoofdonderwerp, naast het anders zijn, vriendschap en aanvaarden wie of wat je bent. Ik vond het leuk dat de klas in een heel apart museum ‘de Verbeke Foundation’ met kunst kennismaakt. Iemand die nog nooit musea bezocht, kan op/in dit museum misschien afknappen, maar het kan ook een aanzet tot meer ‘kunst- en cultuurliefde’ betekenen. Zelf ken ik ‘de Verbeke Foundation’ en heb ik als volwassene bij het kijken naar de kunstwerken ook geregeld een gemengd gevoel en stelde ik de clichévraag: ‘Is dit nu echt kunst?’ Een bezoek aan dit museum zal veel verduidelijken. De goed opgebouwde verhaallijn, met heel wat humor, spanning en emoties, maken dat het boek gemakkelijk wegleest. Een eenvoudig, herkenbaar en toegankelijk taalgebruik bevordert het leesplezier. De kleurrijke gedetailleerde illustraties vullen de tekst feilloos aan. De illustrator heeft wat mij betreft de emoties van de personages heel vattend en pakkend in zijn tekeningen weergegeven. De informatie over het syndroom van Gilles de la Tourette die in het verhaal wordt uiteengezet, vond ik een passend topic, omdat zo de lezer met meer inleving het personage van Dahlia kan inschatten. Dit leuke, grappige maar pakkende boek met een boodschap waardeer ik graag met vier sterren. Meer leuke en interessante recensies zijn te lezen op www.indeboekenkast.com