Niet míjn winnaar

Boek uitgegeven in 1987 dat de schrijver in 1988 de AKO-literatuurprijs opleverde (terwijl op de shortlist bekende namen stonden als Remco Campert, W.F. Hermans en Tip Marugg). Het heeft (natuurlijk, moet je bij Meijsing zeggen) een bijzondere opbouw: het bestaat uit 5 korte verhalen met 5 intermezzo’s die gekenmerkt worden door melancholische overpeinzingen. De vijf verhalen behelzen min of meer dezelfde materie met graduele verschillen. De mannelijke hoofdpersoon, die min of meer werkzaam is als schrijver/muzikant/kunstenaar verblijft deels in Nederland, deels in Italië, heeft een (min of meer) vaste vriendin die zwanger is geraakt, hetgeen voor onze hoofdpersoon vooral onhandig is terwijl hij het in ieder geval in gedachten, deels ook in daad druk heeft met vrouwen die veel (vooral seksuele) aantrekkingskracht op hem hebben. Tegelijk heeft hij, en hebben zijn vriendinnen alsmede de zwangere, veel begrip voor elkaars moeilijkheden en wel of niet genomen besluiten. In de intermezzo’s gaat de schrijver melancholisch filosoferend los waarbij vooral ook duidelijk wordt dat híj de wereld wel, maar de wereld hem (en met name zijn grootsheid en zeer goede bedoelingen) níét begrijpt. De formuleringen in deze intermezzo’s maken duidelijk waarom zijn eigen “fanclub” zich “Vrienden van de Vorm” heeft genoemd. Het volgende citaat moge als voorbeeld dienen: “Het leek hem dat alleen in het ethos van de schrijver die hoogste vorm van integriteit gevonden kon worden, waarbij in het werk de persoon aansprakelijk was en zich rekenschap gaf van al zijn daden en opinies. De rol voor een dergelijke houding was natuurlijk de droevige overtuiging dat verveling en smart voortdurend de diepe bespiegelingen vergezelden, maar daarin was terzelfder tijd een troost gelegen omdat deze de gemeenschappelijke kenmerken vormden van alle mensen die hij waarlijk groot achtte, en met wie hij zich aldus verbonden kon voelen.” Niet mijn boek. Maar ik ken verschillende mensen die dit werk wél zullen waarderen…