Als je het door hebt...

Eerder las ik van deze P.C. Hooft-prijswinnaar ooit “Glubkes oordeel”, waar ik naar ik me herinner niet kapot van was. Helaas geldt dat voor dit boek ook. Bij vlagen is het taalgebruik aardig, met name bij wat anekdotische beschrijvingen en ironische observaties waarbij hij wat aan Maarten ’t Hart of zelfs Jeroen Brouwers met “Cliënt E. Busken” doet denken. Maar meestentijds betreft het toch een moeilijk toegankelijk en slecht te begrijpen verhaal. Het speelt zich af in het hoofd van een bejaarde heer die mogelijk wel, mogelijk niet geheel weet wat reëel is en wat alleen in zijn fantasie gebeurt. Hierbij is de plot (als die er al is) ondergeschikt aan de sfeer in het verhaal en de chaos in het hoofd van de man. Hij zelf is wel of niet het slachtoffer dan wel de dader als je begrijpt wat de schrijver bedoelt. Snap je?