Doel heiligt middelen?

Ik begrijp de intentie van de schrijver wel hoor. In een pakkend bedoelde, detective-achtige plot vervat verhaal over hoe de wereld eruit gaat zien als er op de huidige manier wordt doorgeleefd, met toenemende overbevolking, oorlogen, godsdiensttwisten, natuurvernieling en klimaatverandering. De hoofdpersoon Max Bloemendaal is professor in de geschiedenis. Zijn vrouw, Felice Ricci is een activistische natuurkundige die een bijzondere ontdekking doet waardoor alle milieubelastende energievoorziening overbodig wordt. De zeer machtige rijken der wereld vrezen het verdwijnen van hun rijkdom en nemen maatregelen, althans in het boek wordt duidelijk dat de rijken der aarde de hinderlijke mevrouw Ricci uit zicht doen verdwijnen. Max zoekt vergeefs naar haar, wordt dan ongeneeslijk ziek (een auto-immuun bloedziekte) en laat zich invriezen in de hoop later wel te kunnen genezen. Na 100 jaar gebeurt dat; Max ontwaakt in de nieuwe wereld, wordt enigszins wegwijs in deze nieuwe maatschappij, die allerlei kenmerken heeft die de betere milieu- en klimaatactivist nu al voorspelt, ontrafelt de gebeurtenissen rond de verdwijning van zijn Felice 100 jaar tevoren en begint een verhouding met zijn vrouwelijke psychiater Eva. Plot is (vind ik) armoedig. Persoonlijke interacties onwaarschijnlijk en onlogisch. Grondtoon van de schrijver is cynisch. Hoofddoel van het boek is de beschrijving van hoe de wereld eruit “zal” zien als “de mens” zo doorgaat. Noem je dit een roman?