Eigentijds geschreven.

Leo Wissink, inmiddels gepensioneerd militair, vond het noodzakelijk om er op zijn leeftijd goed uit te zien. Ja, vijfenvijftig jaar en dan al met pensioen. Hij genoot van het leven als hij aan zijn lekkere buurvrouw dacht die er met haar bruine tieten zo goed uitzag. Nee, daar kon zijn eigen vrouw niet aan tippen. Leo nam zich voor wat werk van de buurvrouw te maken. Maar eerst buiten wat oefeningen doen. Een normaal mens noemde het opdrukken. Leo niet. Hij noemde het krikkrakken. Je moest, volgens Leo, immers je spieren voelen kraken. Voor wat betreft werk van de buurvrouw maken had hij zich mis gerekend. Immers, het laatste wat hij zag was een flikkerend staal, waarvan hij voelde dat het zijn buik binnendrong. Door een van zijn buren werd Leo morsdood met een opengereten buik in zijn tuin gevonden. “Een gevalletje van moord”, hoorde inspecteur Paul Vegter via zijn telefoon. Zijn vriendin en collega Renée, die aanvankelijk naast hem in bed lag, gaf te kennen mee te gaan. Ter plaatse op de PD gekomen was het alsof Vegter naar “De anatomische les” keek, zo lag Leo erbij. Ferry een jonge crimineel deed zaken met louche vrienden. Hij beroofde het wapendepot van een schietvereniging. Juist de vereniging waar zijn vader lid van was. Ferry verdiende veel geld met de klus. Ach een drankje kon er bij de betaling nog wel af. Dat drankje kwam Ferry duur te staan. Toen hij in de gaten kreeg dat er “iets” in zat, was het te laat. Hij kwam er achter toen zijn achterste bloedde en pijn deed. Voor hem zat er niets anders op dan zich te melden bij Spoed Eisende Hulp. De zondagsrust werd voor Vegter aan flarden gesneden, wanneer hij vernam dat er weer een moord was gepleegd. Dat waren er twee in drie dagen, realiseerde Veger zich. Op de PD gekomen zag Vegter een man op z’n rug liggen. Alsof hij een sneeuwengel wilde maken. Vegter vernam dat de man met een schot hagel was gedood. Vegter vermoedde dat dit iets met de wapendiefstal heeft te maken. VERLOREN ZOON (2011) van LIENEKE DIJKZEUL is vlot en eigentijds geschreven. Jammer dat veel verhaallijnen over privézaken van sommige hoofdpersonages ten koste van het oorspronkelijke verhaal gaan. Het verhaal gaat goed van start. Hoewel het slot verrassend is, komt het verhaal niet helemaal uit de verf. Het laat je met wat vragen zitten.