De meisjes van Manson

In de zomer van verleden jaar (augustus 2019) vernam ik in het nieuws dat precies vijftig jaar tevoren de Manson-moorden hadden plaats gevonden, waarvan o.a. Sharon Tate, actrice en vrouw van regisseur Roman Polanski, één van de slachtoffers was. Toen kwam ik ook te weten dat er enkele bekende boeken zijn geschreven gebaseerd op deze beruchte moorden, “De meisjes” (2016) (The Girls) van Emma Cline, (niet te verwarren met “De zelfmoord van de meisjes” (1993) (The Virgin Suicides) van Jeffrey Eugenides), “Schervengericht” (2007) van A.F.Th. van der Heijden, en tenslotte dan deze : “De meisjes van Jesses” (1973) van Louis Paul Boon. Emma Cline’s (overigens goede) boek had ik reeds gelezen, tijd om nu ’s onze bekende Louis Paul Boon te lezen. L.P.Boon’s (korte) boekje is geschreven onder de vorm van een parabel die zich afspeelt in de snobistische wijken van Babylon (beeldspraak voor Los Angeles), waar seks, revolutionaire ideeën, drugs, jaloezie, en geweld welig tieren. Alle namen zijn fictief, maar wie de feiten een beetje kent merkt dat L.P.Boon eigenlijk de werkelijke gebeurtenissen precies beschrijft onder ’n magisch-realistisch en breedsprakerig sausje. Birgitte Beryl staat voor Sharon Tate, Jesses Cramer voor Charles Manson, de leider van de sekte die z’n (door LSD benevelde) onderdanen heeft aangespoord de moorden te gaan plegen. Alle bladzijden gaan vergezeld van ’n tekstband bovenaan de pagina, uit het Boek der Openbaring van de apostel Johannes. Naar verluid zou Jesses C. (dus C. Manson) in z’n jonge jaren in de gevangenis in de ban geraakt zijn van De Bijbel, meer bepaald van deze parabel, een goddelijke tekst waar vier ruiters de wereld in vuur en vlam zetten en met het zwaard alles vernietigen. Jesses alias Manson heeft ’n goddelijke visie op hoe het nu verder moet met deze slechte wereld, en ’n eigen evangelie dat verkondigt dat alle blanken moeten worden uitgeroeid (zelf heb ik de tekstband niet volledig gelezen om me te kunnen concentreren op het proza er onder; wil je het verhaal volgen in de toepasselijke “atmosfeer”, dan mag je die wellicht niet overslaan). ’n Aardig vlot boekje, in regelrecht apocalyptische stijl, het ademt als het ware het klimaat van de jaren 70 (het boek werd in 1973 geschreven, ’n paar jaar na de uiteindelijke veroordeling van de daders van de moorden). Met ’n beetje contemporain gevoelen kan men zich inbeelden wat ’n schok de gebeurtenissen toen moeten hebben teweeggebracht. De Manson-sekte was ’n ontspoorde offshoot van de hippiebeweging : jonge vrouwen van begoede families die met bloemen in de haren het alleen over love hadden, verglijden onder invloed van LSD en de manipulaties van Manson naar heksen op weg naar een moorddadige duivelssabbath. Sommige commentatoren in 2019 zeiden dat de moorden een einde maakten aan de onschuld van de golden sixties, de jaren gekenmerkt door liederlijke anarchistische bedwelming en tijden van ‘peace, love and understanding’. In de film “Once upon a Time... in Hollywood” (2019) van Quentin Tarantino (met in de hoofdrollen Leonardo DiCaprio, Brad Pitt en Margot Robbie) komen de sekte en de moorden eveneens aan bod. Iemand die wat research doet over de omstandigheden komt tot de ontdekking dat de bloederige foto’s van de slachtoffers ter plaatse en tijdens de autopsie wereldwijd op het internet verspreid zijn (het blijft trouwens ’n raadsel hoe dat dergelijk fotomateriaal door de Californische politie indertijd naar buiten is doorgelekt, ik dacht dat dat ook toen ten stelligste verboden was …). Niet voor al te gevoelige lezers dus.