Intimiteit in de dood

‘De maagd Marino’ is de vijfde roman van Yves Petry en gebaseerd op een ware gebeurtenis: een man meldt zich als vrijwilliger voor een sadistisch-kannibalistisch ritueel bij een andere man, waarbij hij het leven laat. Petry geeft een stukje werkelijkheid door zijn verbeeldingskracht body en ziel, waardoor hij het onwaarschijnlijke geloofwaardig maakt. Je kunt je afvragen of de combinatie van liefde en kannibalisme wel zo raar is. Waarom zeggen we honger te hebben als we seks willen? Hoe komen we aan uitdrukkingen als ‘lekker dier’, ‘lekker hapje’ of ‘ik kan je wel opvreten’? Waarom bijten we elkaar tijdens de liefdesdaad? De hoofdpersonen Bruno Klaus en Marino Mund leven geïsoleerd en zijn elkaars tegenpolen. Bruno is docent letterkunde, hij leeft en vlucht in de fictie, maar wordt depressief als hij merkt zijn literaire wereld steeds minder met zijn studenten te kunnen delen. Bruno zoekt intensiteit van ervaring en genot buiten de gevestigde normen en waarden. Nu hij suïcidaal is, vindt hij die intensiteit in de enscenering van zijn dood. Bruno ontmoet Marino, een computernerd met een sterke moederbinding en een infantiel gevoelsleven. Behalve hun lichaam hebben Bruno en Klaus elkaar niets te bieden. Marino beschrijft in de roman hoe het ritueel voltrokken is. Hij heeft Bruno verdoofd, zijn penis geamputeerd, hem vermoord en zijn lichaamsdelen in een diepvriezer bewaard, waar hij nu en dan van eet. Zo infantiel lijkt Marino niet te zijn, maar we vernemen dit alles niet van hem, maar van Bruno wiens lichaam en geest nu in Marino zijn opgenomen. Zij zijn één geworden niet in de liefde, maar in de dood. De intimiteit die bij leven niet lukt, lukt wel in de dood. De essentie van ‘De maagd Marino’ staat in het eerste hoofdstuk, daarna volgt het hoe en waarom. De constructie van de roman en de afwisseling van de hoofdstukken houden de spanning erin doordat Petry zorgvuldig de informatie doseert die hij per hoofdstuk prijsgeeft. ‘De maagd Marino’ heeft een rijke ideeënwereld van messcherpe psychologische observaties. De amputatie van de penis is begrijpelijk omdat liefde en seks ons aan het leven binden. Om zich van het leven te bevrijden vindt Bruno amputatie nodig. Petry is verwant met Reve. Beide schrijven over de gedachten, motieven en verlangens van hun hoofdpersonen: homoseksuelen met een SM-inslag. Beide auteurs verleggen de grenzen van de normaliteit en vragen empathie van de lezer om zich te verplaatsen in een particuliere gedachtewereld. Voor Petry is stijl de essentie van de literatuur en het unieke van een schrijver. ‘De maagd Marino’ is dan ook geschreven in een onnavolgbare stijl, vol verrassende beelden en trefzekere formuleringen. Het boek is een genot om te lezen en de stijl maakt het onderwerp dragelijk. Gelukkig valt er ook te lachen om de karikatuur van Rik Torfs (de ex-rector van de Leuvense universiteit en een bekende Vlaming) of om de homoclub AnyBody. ‘De maagd Marino’ is een geloofwaardige roman over kannibalisme en Petry doet een uiterste poging onze instinctieve afkeer te overwinnen door het inzichtelijk en inleefbaar te maken. Niet alleen door het thema, maar ook door de ideeënrijkdom en sublieme stijl is deze roman uniek in onze letterkunde. ‘De maagd Marino’ is onmodieus, laat zich daardoor vaker herlezen en zal bij iedere lezing meer van zijn inhoud prijsgeven.