Landjepik

Ik ben dit boek gaan lezen naar aanleiding van een recensie over de onlangs verschenen en bejubelde biografie over Hella Haasse door Aleid Truijens. Ik had al eerder met heel veel plezier Haasse’s Indische roman ‘Heren van de thee’ gelezen, maar daar was het bij gebleven. Gek eigenlijk, want zij behoort zonder meer tot de top van van de Nederlandse litteratuur. ‘Het woud der verwachting’ is haar eerste historische roman en verscheen al in 1949. De schrijfster is in 2011 overleden en mogelijk daardoor een beetje uit het zicht geraakt. Het uitkomen van die biografie heeft daar een beetje verandering in gebracht wat mij betreft. Prettige bijkomstigheid is, dat de boeken van Haasse tegenwoordig voor een prikkie op de kop te tikken zijn bij de kringloop. Voor de liefhebbers van historische romans is dit een aanrader. Een omvangrijke weliswaar, maar door de heldere schrijfstijl een feest om te lezen. Ik heb behoorlijk wat opgestoken over een stukje geschiedenis waar ik niet zo erg veel van wist: het leven van Charles d’Orleans (1394 – 1465). Frankrijk in de late middeleeuwen dus, dat toen nog bepaald geen eenheid was. Weliswaar was er een koning, maar die was heel sterk afhankelijk van de steun van de adel. Die bevocht elkaar onderling voortdurend, men gunde elkaar het licht niet in de ogen. In het boek is dan ook sprake van een aaneenschakeling van politieke kuiperijen, verraad en landjepik. Door dat alles heen speelt ook nog de honderdjarige oorlog met Engeland. In die setting moest de zachtmoedige Charles d’Orleans zich zien te handhaven, wat hem niet heel erg goed afgaat. Desondanks is de man nog 71 geworden, wat voor die tijd best oud is. Hij was geen groot staatsman en militair, maar is vooral de geschiedenis ingegaan als mecenas en dichter. De titel van het boek is vernoemd naar een gedicht van hem.