Familie

Tja, wat moet je nog zeggen over een boek waarover op Hebban al 89 (overwegend lovende) recensies zijn geschreven? Mijn conclusie is na lezing van deze liefdes/coming of age roman in ieder geval dat familie en goede vrienden het belangrijkste zijn in het leven van een mens. En als sommigen van die familie dan ineens wegvallen, veroorzaakt dat onvoorstelbaar en onbeschrijfelijk veel leed. Hoewel onbeschrijfelijk? De jeugdige (1984) Duitse schrijver Benedict Wells doet dat nou juist wel. Heel empathisch beschrijft hij het leven van Jules Moreau, diens oudere broer Marty en hun wilde zus Liz, die van het ene op het andere moment op zeer jonge leeftijd hun ouders verliezen door een auto-ongeluk. Die gebeurtenis zelf wordt eigenlijk heel kort en neutraal beschreven. Waar het in dit boek om gaat, is hoe deze kinderen er in hun verdere leven mee omgaan. Dat wordt beschreven door de ogen van het jongste broertje, Jules. Een verlegen en in zichzelf gekeerde jongen, die op het internaat waar hij na de dood van zijn ouders naar toe gaat, de liefde van zijn leven ontmoet: Alva. Een liefde, die pas op latere leeftijd beantwoord wordt en die na een gelukkige periode tragisch tot een einde komt. Toch maken al die trieste gebeurtenissen van ‘Het einde van de eenzaamheid’ geen zwaar boek. Wel onroerend. Op de een of andere manier heeft Wells een lichtvoetige manier van schrijven. Misschien komt het ook wel door de mooie manier waarop familie, aanhang en vrienden elkaar opvangen. Die is hartverwarmend en als balsem voor de ziel. Ik kwam overigens ook nog een paar interessante details tegen. Muziek speelt een belangrijke rol in het leven van Jules en Alva. Twee singer-songwriters komen in het boek voorbij: Nick Drake en Elliott Smith en beiden zijn op jonge leeftijd uit het leven gestapt. Smith kende ik niet, maar Drake hoorde in mijn jonge jaren tot een van mijn favorieten. Allebei aanraders voor wie van lekkere rustige muziek houdt. En over favorieten gesproken: het lievelingsboek van Alva is ‘The heart is a lonely hunter’ van Carson McCullers, een schrijfster die tot de inner circle van Truman Capote behoorde. En laat ik de Nederlandse vertaling van dit boek nou toevallig vorig jaar zijn tegengekomen in een rommelig winkeltje in het Griekse stadje Koroni op de Peloponnesos. Over toeval gesproken: De kinderen Moreau worden dus al op jeugdige leeftijd wees. En precies op de dag dat ik dit boek uitlas, zag ik in mijn regionale krant het Noord-Hollands Dagblad een mooi artikel over de stichting Bretels, die zich inzet voor jonge gezinnen die een ouder verliezen…