‘On-Coelho’s’

Ik ben bepaald geen fan van de Braziliaanse schrijver Paulo Coelho: veel te zweverig. Maar een boek over Mata Hari vind ik wel interessant. Ik heb in 2017 ook de tentoonstelling over deze femme fatale - honderd jaar na haar dood - in het Fries museum bezocht. Dus toen ik De Spion bij de kringloop tegenkwam, besloot ik over mijn weerzin tegenover Coelho heen te stappen. En ik moet zeggen, het viel niet tegen. Waarschijnlijk komt het, omdat de kenners dit boekje (174 pagina’s) bestempelen als ‘on-Coelho’s’. Het is compact geschreven. Geen biografie, maar twee monologen. Eentje van Mata Hari, geboren in 1876 in Leeuwarden als Margareta Zelle, zelf. De ander is van haar advocaat, alsmede ook een van haar minnaars, maitre Clunet. Heel diep gaat het allemaal niet. En zeker het laatste gedeelte waarin Clunet aan het woord komt, is gewoon saai. Wat dat betreft had Coelho beter een voorbeeld kunnen nemen aan Robert Harris die de zeer boeiende historische thriller De Officier schreef waarvoor de zogeheten Dreyfus affaire model stond. Een zaak die ongeveer twintig jaar eerder voor net zo’n grote beroering zorgde in Frankrijk en waarbij de militaire inlichtingendienst een even kwalijke rol speelde als in het geval van Mata Hari, zij het dat hier vooral antesemitische tendensen de voornaamste rol speelden.