Aangrijpend kille toon, interpunctie en perspectief

De vreemde, kille toon van de hoofdstukken over de Ommelanden grijpt aan en laat niet los. Het wordt versterkt door de kale interpunctie. Het voelt alsof je terug gaat in de tijd terwijl het juist vooruitblikt naar een wereld die door een verpest klimaat in tweeën gehakt is: het uitgeputte platteland tegenover de stad die tot het einde toe blijft halen. De plattelanders profiteren niet mee en de stad is onbereikbaar voor ze, in alle opzichten. Op een gegeven moment lopen er teveel verhaallijnen door elkaar in de hoofdstukken over de stad. Dat had dit boek niet nodig en maakt het abrupte einde minder sterk. Dat heeft een ster gekost in mijn beoordeling. Maar ik raad dit boek zeker aan!