Waar blijft de tijd

Geschiedenis heeft ons geleerd dat we niets van geschiedenis hebben geleerd. Prachtig tijdsbeeld van Borst waarvan de inhoud de tand des tijds helaas én gelukkig moeiteloos heeft doorstaan. Het gevoel dat dit boek oproept is herkenbaar en blijkbaar van alle tijden. De hang naar het verleden, het smachten naar succes, het eeuwige optimisme, het hopen tegen beter weten in, de onvermijdelijke teleurstelling en de ervaren berusting. Het boek roept, grofweg 25 jaar later, veel herinneringen op. Oude maar ook nieuwe. De teloorgang van icoon Willem en de geboorte van held Gio. Prachtig. Mooi zijn ook de beeldende beschrijvingen van de hilarische tirades van de Rotterdamse gokkastkoning Aad met zijn fotografische geheugen en Van Klaveren adoratie en de van leer trekkende Van den Herik (tegen de Oostenrijkse pers voorafgaand aan de wedstrijd tegen Rapid Wien: “Feyenoord heeft geen hooligans maar supporters. Oostenrijk heeft toch ook geen nazi’s.”). Nu kun je de betreffende periode in een bepaald perspectief plaatsen. Het jaar waar Borst over schrijft volgt op een vrij succesvolle periode met vier gewonnen bekers en een kampioenschap. En niet veel later volgt wederom een kampioenschap en zelfs een UEFA-cup. Dit prijzenloze tussenjaar is armoedig en zelfs teleurstellend maar ook niet zo dramatisch als je beseft hoe het ons na 2001 is vergaan. Het doet je beseffen dat Feyenoord een club is met ups en downs. Het is een club net als het leven. Het kán simpelweg niet uit louter hoogtepunten bestaan want dan zou een hoogtepunt immers geen hoogtepunt zijn. Must-read voor supporters.