Ik geloof

Ik las voor Hamley: "Nooit Gedacht" van Latoya Morris Cover: Gewoon mooi. Mijn leeservaring. Voor ik begin mijn mening te verkondigen, wil ik even vertellen dat ik van sprookjes houd. Ik groeide ermee op, vertelde ze op mijn beurt aan mijn kinderen en opvangkindjes. Nu vertel ik ze aan mijn kleinkinderen. Sprookjes gaan mij nooit vervelen. Dit gezegd zijnde.. Verhaal: Een heel originele benadering van een van mijn lievelingssprookjes van Disney. Dit verhaal speelt zich af in de toekomst. 24ste eeuw. (Sorry, ik wil geen spoilers weggeven) Mijn mening: Eerder las ik al "Geestenvanger" van Latoya, dus ik kende haar schrijfstijl en ik houd ervan. Dit verhaal... ik geef toe, ik was razend benieuwd. Zovelen hebben al geprobeerd en niemand is er tot nu toe in geslaagd om mij echt te bekoren met flauwe afkooksels. Latoya slaagde daar wel in, eenvoudig omdat dit geen flauw afkooksel is. Ze weet de lezer onmiddellijk mee te nemen op haar zoektocht. De lezer weet ook meteen wie gezocht wordt. De interpretatie was echter erg origineel, net zoals de namen! Mooi. De terugkeer van toch wel oude bekenden (al heten ze anders en is het uiterlijk veranderd) verraste me... en toch weer niet. De namen, hoewel ik in eerste instantie een beetje raar opkeek ervan, stoorden mij toch niet, in tegendeel, ik ging ervan houden. Ook dacht ik dat de veranderingen in bepaalde personages mij zouden storen, maar ook dat gebeurde maar heel even bij de kennismaking (toen de cape uitging en "het kind geen kind meer was" Moeilijk uit te leggen zonder teveel prijs te geven. Toch klopte het allemaal toen ik verder las. En het maakt me blij (en verdrietig tegelijk) dat ik het nu "weet"... De mooie momenten waren gewoon mooi, maar het feit dat Latoya ook het menselijke, zelfs in de 24ste eeuw weet te behouden (jaloezie met fatale gevolgen) vond ik goed gedaan. De essentie van "het mensdom" verandert niet. (Wat volgens mij ook niet zo snel zal gebeuren) Conclusie: opnieuw heeft Latoya mij weten te verrassen met een origineel verhaal. Een originele benadering van mijn favoriete Disney-sprookje. Zaten er mindere stukken in? Ja, soms mocht er voor mij meer vaart in zitten. Sommige passages duurden te lang zodat ik een beetje de neiging had vooruit gaan te kijken, maar dat is persoonlijk. Toch heb ik een traantje weg moeten vegen... en neen, ik zeg niet waarom. Dat moeten jullie zelf maar ontdekken. De kruiding van dit boek was ook weer perfect. - een flinke dosis avontuur - een snuifje melancholie En dit alles besprenkeld met een fijne laag magie.... Een gerecht dat niet kan mislukken. Raad ik dit boek aan? Heel zeker aan de doelgroep, maar ook aan degenen die opgroeiden met "de jongen die nooit volwassen werd" Het enige wat ik verder nog over: "Nooit Gedacht" kwijt wil is... Tweede ster naar rechts en dan rechtdoor tot de ochtend! IK GELOOF! Liefs Patsi