Who knows?

Het begon allemaal zo mooi. De oudere kroonprins Charles met de jonge, vrolijke, ietwat verlegen Diana Spencer. De gehele wereld sluit haar in het hart. Vanaf het moment dat ze trouwen liggen ze onder het vuur van de Britse pers, er wordt gesproken over het zichtbare gebrek aan genegenheid, het –publieke- geheim tussen Charles met Camilla en de nood aan troonopvolgers. Ondanks de geboorte van William en Harry groeien de twee steeds verder uit elkaar en Charles raakt Diana meer dan beu. Haar manier van doen, haar uitspraken maar vooral de immense populariteit zitten hem intens dwars. De bevolking aanbidt Di, niet hem. Er gebeurt ontzettend veel, intriges, spanning die oploopt en spionage-achtige praktijken drijven Diana tot wanhoop. Samen met prins Philip zou Charles intussen het idee hebben bedacht dat zowel voor hem en Diana de oplossing zou zijn; zij moest verdwijnen. Dodi Fayed had als regisseur ooit een film gemaakt met een gelijkwaardig scenario en Charles neemt contact met hem op, hij vertrouwt hem. Alleen nu gaat het zonder camera’s maar met de meest geliefde prinses ooit in de hoofdrol. Met medeweten van John Major, de premier van GB, en belangrijke veiligheidsdiensten zoals MI6 worden de gesprekken opgestart. ‘Mission escape’ wordt in het leven geroepen met het doel Diana uit de beklemmende wereld te verlossen, Charles en het koningshuis weer de mogelijkheid geven hun imago op te vijzelen en iedereen weer lang en gelukkig te laten leven, gescheiden van elkaar. Een selecte groep mensen is betrokken bij dit plan en mocht dit ooit naar buiten komen dan breekt de hel los, dit zou als hoogverraad worden gezien. De wereld bedonderen, een verdwijntruc met een prinses, een waanzinnig plan. Niet alleen Groot Brittannië maar de hele wereld is in diepe rouw wanneer het nieuws bekend wordt gemaakt dat de immens populaire Diana, ‘Princess of hearts’, is overleden na een tragisch ongeval in een Parijse tunnel. Samen met haar vriend Dodi Fayed, opgejaagd door de pers die 24/7 achter haar aanzat. Al snel komen de geruchten op gang dat het zou gaan om een complot en dat Diana en Dodi helemaal niet zijn overleden. Diverse aanwijzingen staven deze uitlatingen en zaaien twijfel. Zoveel dat er onderzoeken worden opgezet waaruit achteraf blijkt dat er inderdaad heel veel zaken niet kloppen. Waarom doet een ambulance onnodig veel langer over een paar minuten durende rit terwijl Diana intussen voor haar leven vecht? Waarom wordt de onheilsplek na een aantal uren al vrijgegeven voor verkeer, voordat de forensische onderzoekers hun werk kunnen doen? Heel veel vragen en veronderstellingen maar nog veel meer gebrek aan de juiste antwoorden. Voorafgaand aan dit ongeluk gaan jaren van en geheimzinnigheid. Wanneer is het goede moment om dit plan in werking te stellen? Kan Diana Charles echt niet gelukkig maken? Ze was tenslotte écht verliefd op die veel oudere, stiff upper lip Englishman. Ze dacht écht dat het sprookje werkelijkheid zou kunnen worden. Hoe triest is het dan om te weten hoe haar verdere leven is verlopen, althans dan toch het gedeelte dat wij als buitenstaanders hebben meegekregen. ‘Three is a crowd’ zei ze eens heel toepasselijk over de affaire tussen Charles en Camilla. Een ogenschijnlijk sprookjeshuwelijk dat zo is uitgemeten in de pers loopt op de klippen onder het oog van de gehele wereld. Het aandeel van de opdringerige paparazzi en het weg zien teren van een vrouw die duidelijk niet gelukkig leek te zijn veelbesproken en veroordeeld. En dan lees je dit boek…… De strijd, de onmacht en frustratie. Maar vooral de vermeende praktijken in het koningshuis, de nijd en afgunst. Onbegrijpelijk en wanstaltig. Was het haar onbedwingbare behoefte aan liefde die haar uiteindelijk in de armen van Dodi dreef? Of was het inderdaad het plan om te verdwijnen? Hoe dan ook, we komen het waarschijnlijk nooit te weten. Intussen is hier dit boek, prachtig geschreven. Feiten in combinatie met een geromantiseerd verhaal dat zomaar eens heel dicht bij de waarheid zou kunnen komen. Velen geloven niet dat Diana is overleden, evenzoveel geloven niet in een complottheorie. Blijft dit alles een raadsel of is Udo iets op het spoor gekomen wat ooit nog naar buiten zal komen als ‘de waarheid’? De meeste mensen zullen nog precies weten waar ze waren op het moment dat het nieuws naar buiten kwam die dag in augustus 1997. De wereld was geschokt, de pers kreeg de schuld, de chauffeur zou gedronken hebben. Zeventien jaar onderzoek ging vooraf aan publicatie van dit boek. Het is een reconstructie geworden waar de overtuiging vanaf drupt. Het is gedetailleerd, realistisch, overtuigend, meeslepend en het blijft bij je. De feiten die Udo aandraagt zijn ook op internet te herleiden, niets aan fictie daar. De schrijfwijze is dusdanig dat je blijft lezen, je kunt het niet wegleggen. Of je nu wilt of niet maar dit boek zet je aan het denken. De sympathieke Diana in haar gevangenis brak menig hart destijds. Het verdriet droop er vanaf, de sensatiepers zat er bovenop. Dit alles is in een mooi verhaal gegoten met dit boek als resultaat. Vanaf de eerste pagina is daar de herkenning, het meeleven en ontroering. De wanhopige honger naar liefde en een arm om haar heen en dan van een koude kermis thuiskomen. Nee, Diana had het allemaal heel anders gedacht. Van eetstoornissen tot depressie, alles maakt ze mee en maakt haar tot een zielig hoopje. Totdat ze Dodi leert kennen. Ze bloeit op en de wereld ziet haar gelukkig, voor het eerst in vele jaren. Iedereen gunt het haar ook, een publiek figuur dat zo geliefd is heeft de wereldbevolking in haar hand. Behalve het koningshuis…. Zou dit het moment zijn geweest waarop ‘Mission escape’ in werking werd gesteld? Door dit boek te lezen krijg je een goede kijk op de feiten zoals ze er liggen, de vele onderzoeken en theorieën. Maar zeker ook steekt het gevoel de kop op van hoop. Je hoopt voor haar en Dodi dat de kern van dit verhaal, dat ze nog in leven zijn, klopt. De mogelijkheid dat dit scenario, weliswaar in romanvorm gegoten, de waarheid zou kunnen zijn of zou kunnen benaderen is bizar. Aan de ene kant is het haast onvoorstelbaar natuurlijk maar wanhoop drijft mensen tot rare acties. Wellicht is ‘Mission escape’ er daar eentje van. Who knows?