Een old skool detective

In Noord-Wales ligt het dorp Cwm Coed aan het meer van Llyn Drych, ook bekend als Mirror Lake. Een idyllische plek aan de Engels grens waar de bouw van exclusieve, luxe lodges aan de rand van het water niet echt in de smaak is gevallen bij de dorpsbewoners. Niemand zit te wachten op alle tumult die weekend- en vakantiegasten met zich meebrengen. Rhys Lloyd, ook woonachtig in het dorp, heeft zich als projectontwikkelaar niets aangetrokken van die weerstand en heeft The Shore tot leven gewekt. Hij heeft een feest georganiseerd om de boel wat te sussen en het nieuwe jaar in te luiden. Maar of hij zichzelf daar populairder mee zal maken is nog maar de vraag. Na het feestgedruis is het de traditie dat de nieuwjaarsduik plaatsvindt. Het feest de avond daarvoor was ongekend en veel deelnemers verkeren nog in een roes van alcohol. Echter wanneer de eerste tenen het koude water raken is het een ijzingwekkende gil die iedereen meteen ontnuchterd. Er drijft een lijk in het steenkoude water. Al snel blijkt het Rhys Lloyd te zijn. Rechercheur Ffion Morgan heeft ook oud op nieuw gevierd. Na een leuke avond met een onbekende flirt hoort ze thuis wat er is gebeurd. Werk aan de winkel dus! Leo Brady wordt ook op de zaak gezet. Omdat de locatie een grensgeval betreft moet er ook vertegenwoordiging zijn van Engelse kant. Hij maakt kennis met Ffion. Opnieuw... Dit eerste deel van een geheel nieuwe serie is er meteen eentje om het koud van te krijgen. De sfeer van winter en het verlaten landschap van Wales komt goed over. Het heeft een heel klein beetje de creepy vibes van Twin Peaks uit de jaren 90. Ook de hoofdpersonages zijn net wat anders dan de meeste politiemensen in thrillers. Ffion en Ben zijn door het leven getekend, met hun onzekerheden en uitdagingen zijn de dertigers nog duidelijk zoekende en is er sprake van geheimen. En daarin staan ze niet alleen. Er hangt een sfeertje van onuitgesproken zaken in het dorpje en dat heeft effect op iedereen. Wat er precies is? Ik ben er nog niet helemaal over uit want eerlijk gezegd gebeurde er te weinig en werd het uiteindelijk ook niet echt spannend. Het verhaal kabbelt rustig verder en hoge golven bleven uit. Toch bleef het me genoeg boeien om door te lezen, je bent tóch benieuwd. Mackintosh heeft voor mij inmiddels een herkenbare schrijfstijl, ze schrijft lekker. Ook nu is het weer opvallend dat ze spanning telkens iets anders weet te brengen, al was die factor nu echt minder aanwezig dan in haar vorige boeken. De wisselende perspectieven en korte hoofdstukken zorgen voor een vlot leestempo; ik had 'Het laatste feest' in een mum van tijd uit maar niet voordat ze me wist te verrassen met een aantal cliffhangers en plottwists. Toch is dit naar mijn mening geen échte thriller te noemen, daar is het niet spannend genoeg voor en blijft het net te veel op de vlakte. Het is meer een detective zoals ik ze vroeger graag las. Een beetje old skool zeg maar, en daar is niks mis mee. 'Het laatste feest' leest ondanks bovengenoemde heerlijk weg, ik kijk uit naar het vervolg! 3 sterren.