Het zal je maar gebeuren...

De boeken van Rudy Soetewey zijn een genre op zich. Al zijn verhalen gaan over gewone mensen die in de problemen komen. En dat is precies de charme van Soetewey's boeken. Ik lees ze meer dan graag. Elke keer weer. In De opdrachtgever ontdekt Peter Loukens dat het leven ineens kan veranderen. Door toedoen van anderen ervaart hij hoe het voelt wanneer alles door de vingers glipt. Het meest spannende in het leven van het gezin Loukens tot dat moment is de moeizame verstandhouding met (schoon)vader. Deze oud-notaris is niet te spreken over het feit dat zijn enige dochter Nathalie koos voor een relatie met IT-er Peter, en daarmee onder haar stand huwde. Ondanks dat is het stel toch gelukkig. Dat alles verandert wanneer Peter in het vizier komt van een criminele organisatie. Het lijkt op willekeur maar niets is minder waar. Zijn werk bij de kerncentrale van Doel (België) lijkt ineens zowel cruciaal als explosief. Het verhaal heeft een hoog 'het zou je zomaar kunnen gebeuren' gehalte. Wat zou jij doen als je moest kiezen tussen je gezin en de openbare veiligheid? Een keuze die je nooit zou moeten hoeven te maken. Het overkomt Peter en hij staat met zijn rug tegen de muur, voelt de onmacht. Want wat hij ook doet, het is altijd fout. Het is vechten tegen de bierkaai. Maar Peter besluit ondanks alles toch het brein achter de opdracht te gaan zoeken, de verantwoordelijke voor de puinhoop in zijn leven. Na de prooi te zijn geweest is het nu aan Peter om de jacht te openen. Maar hij stuit daarbij op behoorlijk wat tegenstand. Is Peter in deze situatie opgewassen tegen deze enorme mentale druk? De opdrachtgever is een vlot geschreven, fijn verhaal maar haalt het voor mij niet bij zijn voorgangers, waaronder een aantal prijswinnaars van literatuurprijzen. Het heeft niet de wauw factor zoals bijvoorbeeld 2017, Salami of Vrienden dat voor mij wel hadden. Dat heeft vooral te maken met het feit dat ik dit verhaal toch echt als enigszins voorspelbaar heb ervaren, al vrij snel in het begin. Het justitiële aspect vond ik niet altijd even geloofwaardig. Ook de altijd zo originele plotwending heb ik gemist, ondanks de aanwezigheid van een scherpe maatschappijkritische kijk, die luid en duidelijk aanwezig is, kon dat gemis niet worden opgevangen. Soetewey heeft zijn lezers altijd enorm verwend met sublieme verhalen. Deze keer pakt het voor mij alleen wat minder spectaculair uit dan verwacht, en dat kan best een keertje. Vol verwachting kijk ik uit naar het volgende werk van deze geweldige auteur. De opdrachtgever krijgt 3,5 ster.