Zonder twijfel 5 sterren!

1957 Maleisië. Siah is dochter van een belangrijke rechter en ze droomt van het opstarten van scholen voor kinderen uit de arme kampongs (omheinde arbeiderswijken/kleine dorpen) Ze heeft niet veel met de traditionele rolverdeling en stippelt het liefste haar eigen route uit. Siah beseft dat ze in een bevoorrechte situatie zit en wil haar maatschappelijke bijdrage leveren aan de samenleving die ze een warm hart toedraagt. Haar vader ziet haar plannen niet meteen zitten, daarbij heeft hij wel andere zaken die om zijn dringende aandacht vragen. Er wordt hard gewerkt aan de onafhankelijkheid van het land van Groot Brittannië en het politieke klimaat is zeker niet rustig te noemen. Maar Siah geeft niet zo gemakkelijk op. Jaren later brengt de liefde Siah onverwacht naar Nederland, waar ze ondanks haar gezin en vriendschappen moeite heeft met wennen. Het warme Maleisië zit nu eenmaal in haar bloed en het koude kikkerlandje is in alles zó anders. De tegenstellingen tussen Ipoh en Rotterdam hadden niet groter kunnen zijn. Haar man Justin doet alles om het Siah naar de zin te maken maar het leven komt daar geregeld als stoorzender tussen, iets wat hun relatie inmiddels kenmerkt. Middels een sprong in de tijd maken we kennis met Frederique en lezen we haar verhaal. Zij is de kleindochter van Siah en krijgt via diens nalatenschap de gelegenheid naar het land van haar grootmoeder af te reizen. Ze lijkt op veel vlakken op haar oma, maar ook weer niet. Dat merk je tijdens het lezen wel. Frederique is weer een heel ander persoon maar deelt het ideaalbeeld van een multiculturele en sociale samenleving met Siah. De twee verhaallijnen komen prachtig samen en laten een onvergetelijke indruk achter. Wat een mooi boek is dit zeg! Zowel het verhaal van Siah als dat van Frederique is prachtig. Het heden en verleden gaan naadloos in elkaar over in duidelijk aangegeven hoofdstukken. Of je nu met de vrouwen in Maleisië bent, of in Rotterdam; alles is even beeldend en vol liefde beschreven. Lucia Douwes Dekker schrijft sowieso erg mooi; zonder poespas of elitaire woorden, en dat maakt haar boeken toegankelijk én tot absolute aanraders. De sfeerschetsen zijn levensecht en haar personages sympathiek, de dialogen zijn alsof je er zelf deelnemer van bent. Het feit dat de auteur fictie met ware gebeurtenissen combineert maakt dit alles heel realistisch. Ook de rode lijn is van alle tijden, vandaag de dag is dat zelfs heel actueel in onze eigen samenleving. Het feit dat ik zelf in Ipoh en Maleisië ben geweest zorgde wel voor herkenning maar Douwes Dekker beschrijft alles dusdanig dat je er niet per se hoeft te zijn geweest, in tegendeel! Het boek ademt de beschreven sferen en omgeving namelijk moeiteloos uit. Je waant je op iedere locatie zonder moeite ter plaatse. De vloeiende verhaallijnen die moeiteloos de tand des tijds doorstaan, de geuren en kleuren, alles is even zorgvuldig en vooral persoonlijk weergegeven. Het is nu al voor de 7e keer een voorrecht geweest om een boek van deze auteur te mogen lezen. Op de een of andere manier voelde ik meer dan voorheen een persoonlijke touch van de auteur. Later in het nawoord snapte ik waarom...mooi! 'De geur van mijn land' maakte indruk en is behoorlijk indringend. Zonder twijfel krijgt deze beklijvende roman dan ook 5 stralende sterren.