Niet mijn ding

Een hele tijd geleden kocht ik een box met 5 boeken van Deon Meyer. De dokter waar ik op dat moment voor werkte, raadde me de serie rond inspecteur Griessel aan. Toen kwam ik toevallig de box tegen en heb ik hem dan ook meteen meegenomen. Maar zoals dat met veel boeken gaat, bleef ook deze serie veel te lang in de boekenkast staan. Tijd om daar dus verandering in te brengen, al heb ik me dat wel eerst beklaagd. In het begin had ik het gevoel dat er te snel werd afgewisseld tussen de verschillende personages. Het was nog niet duidelijk wat ze met elkaar te maken hadden. Afhankelijk van hoe een nieuw stukje tekst startte, had je soms niet meteen door dat het alweer over een ander personage ging. Ik had de eerste 200 pagina's vooral het idee 'waar leidt dit allemaal naar?'. Hoe het verhaal zou lopen was nog totaal onduidelijk en ik begon mijn interesse al snel te verliezen. Wanneer je ongeveer voorbij pagina 200 bent, begint er wat meer tempo in het verhaal te komen en wordt het ook terug interessanter. De verbanden tussen de personages worden dan ook eindelijk duidelijk. Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik van het personage Benny Griessel vond. De alcoholverslaving en hoe hij daardoor met zijn gezin omgaat, maken van hem een niet al te sympathiek personage. Zodra hij de drank laat voor wat het is, komt hij als inspecteur goed over. Omdat Deon Meyer een Zuid-Afrikaanse schrijver is, was het fijn dat er hier en daar ook Afrikaanse woorden gebruikt werden. Gelukkig was er op het einde ook een verklarende woordenlijst. Het einde van dit boek kwam toch onverwacht. Het verhaal zelf zat beter in elkaar dan ik tijdens de eerste pagina's verwacht had. Ik ga denk ik niet meteen het tweede boek lezen maar ben ergens toch benieuwd hoe inspecteur Griessel verder evolueert.