Frustrerend traag boek

In de jaren 90 komen de leden van de Vereniging van linkshandigen om tijdens een brand. Jaren later wordt er nog een lichaam opgegraven dat toch iets met deze cold case te maken lijkt te hebben. Het eerste hoofstuk speelt zich af in de jaren 50. Dit bevat veel details maar is aangenaam geschreven en met een licht humoristisch kantje. Toen dacht ik te snel: dit boek zal wel vlot lezen. Daarna volgt er een tijdsprong naar 2012. Hier wordt de gepensioneerde inspecteur Van Veeteren gevolgd. Meteen is de schrijfstijl een pak minder vlot. Dit hoofdstuk (en eigenlijk alle hoofdstukken die hierop volgen) bevat veel te veel gefilosofeer over het leven en het lijkt ook totaal niet relevant voor het verhaal. Wanneer de vrouw van Van Veeteren zich ook ergert aan hoe hij steeds vragen ontwijkt of niet to the point komt, besef je meteen dat dit voor heel het boek zal zijn. Ik vond dit bijzonder storend en frustrerend. Het leek eerst dat de auteur dit bewust heeft gedaan omdat Van Veeteren al op leeftijd is, maar ook bij jongere personages kwam dit storend element terug. Er wordt doorheen het boek afgewisseld tussen de verschillende decennia. In de hoofdstukken over de jaren 90 leer je de kinderen van de jaren 50-60 als volwassenen kennen. Hier heb je ook weer ellenlange zelfanalyses en veel te veel onnodige details. Naar mijn mening kon er een groot deel tekst uit dit boek geschrapt worden zonder dat dit invloed had op het onderzoek. Maar helaas was dit niet het geval en zorgden deze onnodige toevoegingen ervoor dat de spanning ver te zoeken was. Er komen best veel verschillende personages aan bod. Sommige personages hebben iets te maken met de zaak, de anderen dan weer niet. Omdat er tussendoor zoveel onnodige dialogen zitten, verlies je als lezer ook het overzicht over de personages en hun mogelijke link met de moorden. Op zich was het verhaal niet slecht bedacht maar omdat het tempo zo laag lag, was er geen spanning en had ik niet het gevoel dat ik echt een thriller aan het lezen was. De ontknoping vond ik uiteindelijk wat verwarrend, hoewel dat ook kan zijn doordat ik op het einde minder gefocust was en er bleven voor mij, ondanks de uitgebreide dialogen, toch nog vragen over.