Afstandelijke en moeizame schrijfstijl

Laat ik vooropstellen dat dit objectief gezien geen slecht boek is. Het is genomineerd geweest voor de Libris Literatuur Prijs en er zijn genoeg mensen die het met plezier hebben gelezen. Maar voor mij werkte het niet. Van de flaptekst werd ik enthousiast. Ik hou van humoristische verhalen, en dit klonk echt alsof het een hilarische klucht vol misverstanden, verwarring en absurditeiten zou worden. Hoewel dit boek zeker wel zulke elementen bevatte, vond ik het niet half zo grappig als gehoopt en ook niet vermakelijk. Het begin vond ik nog wel leuk, het verhaal werd goed opgezet en ik was benieuwd hoe het verder zou gaan. Maar naarmate het vorderde, verloor ik steeds meer mijn interesse. Ik vond het enigszins saai en het verhaal kakte in. Daarnaast was de schrijfstijl niet mijn ding. Het kwam heel afstandelijk en zakelijk over, waardoor ik me ook totaal niet verbonden voelde met het verhaal. De personages voelden mede hierdoor koud aan en ik ging niet om ze geven of met ze meeleven, ze bleven ook heel vlak en er zat weinig emotie in. Regelmatig waren er hele lange zinnen die ik vijf keer moest lezen voordat ze binnenkwamen en vaak werden er uitvoerige omgevingsbeschrijvingen gegeven die me niet konden boeien, al helemaal niet met van die moeizame zinnen. Ik moet er ook bij zeggen dat dit boek zich afspeelt in communistisch Joegoslavië. Hierover heb ik weinig kennis, waardoor ik bepaalde dingen ook niet in context kon plaatsen. Wellicht dat dit ook niet heeft bijgedragen aan mijn leeservaring. Al met al heb ik het wel uitgelezen, omdat ik er in zijn geheel wat over wilde kunnen zeggen.