Gemengde Gevoelens

Daniëlle Bakhuis – De Virgin: 4 sterren Ik vind het erg leuk dat dit verhaal een spin-off is van ‘De Executie’, maar dat het ook losstaand kan worden gelezen. Ik vind het persoonlijk wel fijn dat ik eerst ‘De Executie’ heb gelezen, omdat ik het concept van het verhaal meteen al begreep en er dus wat makkelijker in kon duiken. De character building in dit verhaal is erg goed gedaan en dat mag zeker gezegd worden, aangezien dat in een kortverhaal erg lastig is. Het hoofdpersoon heeft echt een duidelijke persoonlijkheid in plaats van slechts een pion te zijn om het verhaal mee te kunnen vertellen. De world building is ook erg goed gelukt, mede omdat de wereld natuurlijk al bekend is van een ander verhaal. De wereld is dan, vanzelfsprekend, wat minder uitgebreid voor mensen die ‘De Executie’ niet hebben gelezen. Wat mij bij dit verhaal wel van het hart moet is de nadruk op het onderwerp ‘liefde en seks’. Ondanks dat het verhaal erg goed geschreven is, ben ik geen fan van het concept van ‘jezelf aanbieden’ en zeker niet voor jongvolwassenen. Ik ben zeker van mening dat er geen stigma’s rondom het onderwerp van seks zouden moeten zijn, maar ik weet niet of dit de beste manier is om het onderwerp bespreekbaar te maken. Pepijn Lanen en Floor van het Nederend – De afzat- en knalavonturen van Faber Wilhelm: 1 ster Ondanks dat ik de muziek van Pepijn Lanen en de rest van de Jeugd van Tegenwoordig echt enorm kan waarderen, vond ik dit verhaal echt helemaal niks. Ik kan het wel waarderen dat er referenties naar U2 en Elton John in het verhaal zitten en de plaatjes zijn leuk gemaakt, maar ik ben bang dat dat de enige positieve punten zijn die ik over dit verhaal te melden heb. Niet alleen slaat het verhaal eigenlijk nergens op, ik denk ook dat sommige delen echt wel te grof zijn voor de wat jongere jeugd. Ik ben zeker geen voorstander van het pamperen van de jeugd en een paar scheldwoorden of onderwerpen als drank en drugs moeten zeker kunnen, maar dit ging in sommige gevallen echt wel te ver. Johan Fretz – Naar Mancora: 3,5 ster ‘Naar Mancora’ is een verhaal over het onder ogen komen van je angsten en ondanks dat het fictie is, is het wel heel herkenbaar. Ik vond het verhaal rondom de boodschap, echter, niet supergoed uitgewerkt en dat vond ik best wel jammer. De stijlfiguren die verwerkt zitten in het verhaal, vond ik, daarentegen, wel heel erg leuk! Van het commentaar leveren via de ik-persoon tot aan de indirecte uitleg over Benji in Lupe’s brief. Ik kan het allemaal zeker waarderen!