Drank maakt meer kapot dan je lief is

“ Wodka en Ranja “ geschreven door Yvonne Sonke. Dit aangrijpende verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van Ria en Jasmijn. Amsterdam negentien zeventig. Moeder Ria is net bevallen van haar derde kind, een zoon. Hoe gaat Uw zoontje heten was de vraag, Menno, ja hij gaat Menno heten. Helemaal gelukkig kan ze niet echt zijn, haar man heeft haar verlaten en zij kan de zorg voor haar twee kleine dochtertjes nauwelijks aan. Menno is te vroeg geboren en heeft nu al een achterstand mede door het zware alcohol gebruik van Ria. Hij moet voorlopig in het ziekenhuis blijven en Ria heeft daar vrede mee. Eenmaal thuis vertelt zij haar dochtertjes Jasmijn van bijna zes en Imke van bijna vier dat zij een broertje gekregen hebben en grijpt direct weer naar de fles. Ria vertelt in dit boek hoe het met haar gaat, hoe graag zij zou willen stoppen maar ook hoe moeilijk dat is. Zij ziet de pijn en de angst van haar meisjes maar kan er niets mee, de drank roept harder. De meisjes worden op alle fronten zwaar verwaarloost, nauwelijks eten, geen schone kleding, niet regelmatig gewassen. Er is wel hulp van instanties ingeschakeld door buurvrouw Corrie maar doordat Ria nauwelijks kan lezen en schrijven blijven de brieven die zij krijgt ongeopend en blijft hulp uit. Jasmijn. Dochter Jasmijn vertelt over haar leven met een aan alcohol verslaafde moeder, de zorg voor haar kleine zusje Imke maar ook voor haar moeder Ria. Het is schrijnend op te lezen wat zo’n jong meisje op haar schoudertjes te dragen krijgt en wat drank met mensen en hun naaste omgeving doet. Soms gaat het iets beter met Ria en dan zijn ze bijna een echt gezin maar dat is meestal van korte duur. Het boek is helder, duidelijk en zonder te overdrijven geschreven, recht voor zijn raap en heel eerlijk.