Geen detectiveverhaal, maar een verhaal over een detective

Jongeman William Warwick woont in Londen en is de zoon van een advocaat. Zijn vader wil graag dat hij in zijn voetsporen treedt, maar William wil rechercheur worden. In het boek Wie niet waagt, de eerste van een reeks, wordt eerst kort verteld hoe kunstliefhebber William in de jaren tachtig op de afdeling kunst- en antiekcriminaliteit terecht komt. Er lopen meerdere zaken, de belangrijkste is de diefstal van een Rembrandt. Tijdens dit onderzoek wordt William verliefd op museumgids Beth. Bij het begin van het boek moest ik er even inkomen. Er werden wat moeilijke woorden gebruikt zoals rudimentair, etymologie, cortège; zinnen lazen minder prettig door veel bijzinnen en er kwam weinig sfeer in het verhaal. Er werd wat meer feitelijk verteld en bijvoorbeeld minder over Williams emoties, de sfeer en de omgeving. Daardoor gingen de personages en de omgeving eerst wat minder leven. Later in het boek kreeg je door de gebeurtenissen, familierelaties en liefdesrelatie wat meer beeld en ook sympathie voor de hoofdpersoon. Het leest dan beter weg en je wordt meegenomen door het verhaal. Meestal wordt er in een detective/politieboek slechts één case besproken of misschien meerdere die dan samenhangen. Het lijkt alsof de detectives/rechercheurs verder niets te doen hebben en wachten op een zaak. Het leuke aan dit boek is dat er meerdere zaken zijn waar aan gewerkt wordt, net als in het echte leven. Die zaken zijn afwisselend en goed gebracht. Ze worden afgewisseld met gebeurtenissen in het privé leven van Willliam, vooral rondom zijn liefdesrelatie met Beth en het geheim dat hen omringt. Aan het eind van het boek komen dingen mooi samen. Ik ben benieuwd naar de volgende belevenissen van William Warwick. @NeeltjesBoeken