Geniale openingszin

De openingszin van het boek kan met gemak met de beroemde eerste regel van Honderd jaar eenzaamheid van G. Garcia Marquez wedijveren. Je zit meteen in het verhaal en je twijfelt er niet aan of je gaat deze klus klaren! Net als in de vorige delen strijden spanning en langdradigheid met elkaar in het voordeel van de eerste. Het is niet te merken dat het boek door iemand anders dan Lucinda (en haar team) geschreven is, soms druipt de suiker van de zoete bladzijden maar daar lees je rap overheen, dat was in de vorige delen ook al. Er blijft genoeg aangenaams over en ook leuk al die mensen uit de vorige delen bij elkaar te 'zien'. Het einde komt niet onverwacht.