Ik zal je vinden

Van boekerij mocht ik testlezer zijn voor 'ik zal je vinden' van Linwood Barclay. Ik verwachte, na het lezen van de achterflap en de verschillende recensies van onder andere; The Wall Street Journal en Stephan King een bloedstollende spannende thriller. Maar was dat ook zo!? Ik kijk een beetje met gemende gevoelens terug op dit boek. Enerzijds was het een heel lekker vlot verhaal en gebeurde er echt heel veel en was het moeilijk om het boek aan de kant te leggen en anderzijds vond ik het ook een beetje saai hoewel er veel gebeurde bleef de spanning een beetje uit. De schrijfstijl was vlot en lekker en was makkelijk te lezen. Er werd geen gebruik gemaakt van lastige en/of moeilijk woorden en ook de hoofdstukken waren vrij kort waardoor het boek lekker weg las. Het boek ziet er op het eerste gezicht best dik uit en had dan ook even moeite om eraan te beginnen, maar het viel heel erg mee! Het boek lijkt dikker dan dat hij is door de dikke pagina's die het boek bezit maar je vliegt er zo doorheen. Er gebeurde een hele boel in het verhaal, de leidraad was voornamelijk de ziekte die Miles had en het doneren van sperma in de donorkliniek en uiteraard de zoektocht naar de kinderen. Door het verhaal heen verdwijnen echter alleen steeds op mysterieuze wijze een voor een de kinderen. Maar de spanning bleef gedurende het verhaal wel een beetje weg. Je las vrij weinig over de verdwijningen, af en toe maar korte stukjes maar die waren wat mij betreft niet huiveringwekkend het had van mij wel iets meer uitgewerkt mogen worden zodat er wat meer spanning in kwam, maar toch was het verhaal boeiend genoeg om door te blijven lezen. De hoofdstukken zijn kort en is er bijna altijd een ander personage die in dat hoofdstuk de hoofdrol speelt, echter komen ze ook wel weer vaak terug op Miles en Chloé maar je leert een hoop andere personen kennen. Misschien iets te veel waardoor je af en toe niet meer weet wie wie is. Zeker ook omdat je geen flauw idee hebt wie die persoon is en wat die te maken heeft met het verhaal. Uiteraard wordt dat aan het eind allemaal duidelijk maar het was soms wat verwarrend. Door de cliffhangers aan het eind van elk hoofdstuk maakt het wel dat je door wilt lezen en blijft het daardoor ook interessant om te blijven lezen. Je wilt wel echt weten wat ze te maken hebben met het verhaal en wat er nog staat te gebeuren. De laatste hoofstukken werden wel wat spannender maar de echte spanning bleef helaas uit. Hoewel er veel personages in het boek voorkwamen vond ik ze allemaal wel heel boeiend en intrigerend. Ik wilde wel echt meer over ze te weten komen. Met name wat ze te maken hadden met Miles en de verdwijnen van de negen 'donor'-kinderen. Sommige personages bleven tot het einde een groot raadsel. Ik vond met name Caroline (de vrouw van Gilbert en de broer van Miles) en Jeremy Pritkin heel interessant. Al met al best een fijn boek, er had misschien iets meer uit het verhaal gehaald kunnen worden zeker wat betreft de spanning maar als je niet houdt van een echte enge thriller wat je je nachtrust kost is dit een heel fijn boek. Het boek leest heel fijn weg en blijft je boeien tot het einde. -reading.the.books