Onheilsvoortgang

Het verhaal komt wat aarzelend op gang, maar die trage sluimerende onheilsvoortgang is kenmerkend voor Mosse. Ook dit keer weet ze mystiek, mysterie, bijgeloof en/in een natuurrijke omgeving pakkend te verwerken. Het verhaal laat5 voldoende ruimte voor eigen interpretaties, verwachtingen, voorspellingen. Maar Mosse zet je geregeld op het verkeerde been. Eenmaal op gang wordt het boek een leesverslaving. Knap hoe ze de rurale omgeving en hun bewoners in de vroeg twintigste eeuw neerzet. Van de plattelandsbewoner tot de 'gegoede' geleerde. En je ruikt als het ware de moerasgeuren uit de omgeving van de woonplek van de hoofdpersoon. Het verhaal wordt aangevuld met achtergrondinformatie over het opzetten van dieren en geeft een heldere beschrijving van het proces.