ongeloofwaardige fictie

Apostel is mijn eerste kennismaking met David Gibbins. En het is niet mee gevallen... Bij fictie weet je dat er een loopje met de werkelijkheid genomen wordt. Maar je kan ook overdrijven. Hoofdpersoon Jack Howard wordt door Gibbens als een soort Robert Langdon (Dan Brown) neer gezet, maar dan superieur in overtreffende trap. Hij kan alles, weet alles, altijd -toevallig- de juiste vertaling van een eeuwenoud manuscipt bij zich hebbend op het uur u, direct complete citaten uit lang vervlogen publicatie reciterend etc. Daarnaast kunnenHoward en zijn vrienden een beroep doen op de meest futuristische uitrustingen en technieken die hun zoektocht ondersteunen. En Howard beschikt over een buitengewoon onwaarschijnlijk netwerk. Waar hij ook komt, naar toe gaat, hij kent wel ergens een oud studievriendje, collega etc. Even ongeloofwaardig zijn de 'ontdekkingen' van hem en zijn ploeg, voorwerpen, plekken etc uit de historie die in werkelijkheid nog steeds vraagtekens oproepen: het schip van Paulus'schipbreuk, de Villa dei Papyri in Herculaneum, de graftombe van Boudica, het geheime vertrek van de Vestaalse maagden onder de Palatijn in Rome, een verborgen crypte in de grafkerk in Jeruzalem. En dat alles in pakweg een week tijd. Het boek is doordrenkt met (historische) feiten en worden met een TGV snelheid over de lezer uitgebraakt. Zo veel, dat je door de bomen het bos niet meer kunt vinden. Gibbins zou zich beter kunnen beperken tot enkele feiten en daar een meeslepend verhaal mee kunnen construeren dan zoals nu de lezer onderdompelen in een 'kijk mee eens hoeveel research ik heb gedaan en zie er maar eens een speld tussen te krijgen' oratie.