Een eerbetoon aan een jeugdzorg- overlever

Zo'n boek dat nog een tijdje rond blijft zingen en je niet zo snel los laat. Wat een prachtig eerbetoon aan een dappere jonge vrouw heeft Yvonne Keuls met dit boek neer gezet. Een boek zoals we die van Keuls gewend zijn. In de stijl van Floortje Bloem dat ook zo'n personage was dat je niet meer vergeet. Een hartverscheurend verhaal dat je soms doet gniffelen, en soms een traantje doet laten. Gemmetje Victoria is wat we nu "een slachtoffer van jeugdzorg" zouden noemen. Als baby afgenomen door de nonnen verhuisd Gemmetje van kindertehuis net pleeggezin en weer terug tot ze zelfs binnen de psychiatrie wordt geplaatst. Niet omdat Gemmetje iets mankeert, maar omdat ze gek gemaakt is. Met haar brutale mond en vlotte babbel komt zij terecht in "Zetten". Een plek voor onhandelbare jongeren. Hier sluit ze een levenslange vriendschap met Priscilla; een kleine dievegge met een grote bek. De meiden worden slachtoffer van de gezeten psychiater Finkensieper, die later wordt aangeklaagd wegens seksueel misbruik. Iets wat de man tot zijn dood aan toe is blijven ontkennen, terwijl er tal van verhalen van jonge slachtoffers van hem bekend zijn. Het lukt Gemmetje om uit de instelling weg te lopen en ze vindt een plekje bij de opvang waar Yvonne werkzaam is. Meteen ontstaat er een diepe band tussen de twee, en Yvonne blijft betrokken bij de levensloop van de jonge vrouw met een grote mond maar een hartje van goud. Naast Yvonne verzameld Gemmetje nog wat mensen om haar heen die met haar in haar leven meer lopen. "Zus", de non die panden in den haag toeigend en daar daklozen en verslaafden opvangt, en Truus, werkzaam in het opvanghuis. Maar ook de Turkse Zefda, een vrijgevochte jonge moeder die zich inzet voor de wijk waar ze woont en andere autochtonen Nederlandse les geeft. Gemmetje neemt een plekje in je hart in, en met haar open en eerlijke kijk op het leven weet ze veel mensen voor zich te winnen. Maar mooie liedjes duren nooit lang