Gemiste kans en een schreeuw om aandacht

Net als veel lezers was ook ik benieuwd naar dit boek. Veel publiciteit eromheen geweest. In principe ook een aardig thema hoe een jong meisje zich tracht te ontworstelen aan het verstikkende keurslijf van haar Marokkaanse afkomst en cultuur en daarbij op grote tegenstand en weerstand stuit van haar directe omgeving en familie. Maar ook ik ben halverwege het boek gestrand. Vreselijke irriterende schrijfstijl, van hoogdravend en semi-intellectueel zodat af en toe een woordenboek erbij geraadpleegd moest worden (terwijl mijn woordenschat toch best redelijk is, dacht ik) afgewisseld door de meest platte en domme dialogen in straattaal. Het irriteert en het schuurt, deze ongebreidelde drang tot erkenning van ? ja waarvan? Een schreeuw om aandacht. Dat is dan wel gelukt.