Ontroerend en triest

Jasmijn en Imke hebben een nieuw broertje erbij! Menno heet hij. Jasmijn en Imke willen hem graag zien, want wat is hij lief. Maar Menno mag nog niet mee naar huis. Moeder Ria was al vaak ziek, maar nu Menno in het ziekenhuis moet blijven is ze nog vaker ziek. Jasmijn is 6 jaar oud en probeert elke dag voor haar moeder en haar zusje Imke te zorgen. Tenminste als oom Jakob er niet is, want dat is een nare man. En dit beeld is precies wat de cover uitstraalt, een wat kinderlijke tekening met twee kinderen. Een meisje in een jurk en kleiner kindje met een teddybeer. Het zijn Jasmijn en Imke omringt door wodka & ranja. Yvonne heeft het boek gebaseerd op herinneringen uit haar eigen jeugd, wat het boek naar mijn mening nog meer waarde geeft. Dit omdat kinderen vandaag de dag nog steeds zo moeten leven, maar ook omdat het een probleem is dat niet vergeten mag worden. Deze schrijnende situaties komen dan ook veelvuldig aanbod, ze zijn in en intriest, wanhopig en uitzichtloos. Maar desondanks is er ook de liefde die voelbaar is, en dat is extra schrijnend. In het boek komen moeder Ria en dochter Jasmijn aan het woord. Moeder Ria houdt heel veel van haar kinderen maar helaas nog meer van de drank. En die strijd beschrijft Yvonne dan ook, dit tezamen met de hoop van Jasmijn en Imke dat hun moeder weer beter wordt. Als lezer zou je willen dat je ze een brood kon geven zodat ze wat te eten hadden, of dat je moeder Ria even door elkaar kon schudden om haar duidelijk te maken wat ze aan het doen is. Daarnaast heb je te doen met Jasmijn als ze beschrijft hoe haar wereld eruit ziet, geen schone kleren of geen eten. Dat ze probeert te zorgen dat hun moeder geen last heeft van ze. Je leeft dan ook zo mee met de kinderen. Ook de beelden van Ria laten je niet onberoerd, maar haar gedrag en gedachten laten je af en toe in verbijstering achter. Laten we hopen dat er op een dag geen kinderen meer zijn die moeten meemaken wat Jasmijn en Imke hebben meegemaakt. Want dat heeft Yvonne wel laten zien met dit boek, kinderverwaarlozing gaat niet altijd zonder liefde.