Fijne bundel

Wat was het fijn om deze verhalenbundel op het nachtkastje te hebben liggen - er staan namelijk ruim veertig verhalen in, variërend van kort tot ultrakort. In sommige verhalen komen oude beroepen en woorden voor: grutter, autogiro. Herman Pieter de Boer stopte in de meeste vertelsels een zekere hoeveelheid humor, vooral in de laatste paar zinnen. Soms is het net of hij direct heeft opgeschreven wat maar in zijn hoofd opkwam. 'Mevrouw,' zei de kerel, 'ik ben een zeeman en heb wat geld nodig. Wilt u misschien een kleed kopen?' (...) 'Wacht maar hier,' en sloot de deur op een kier na. Toen ze terugkwam stond de vent in de gang. 'Wat moet u hierbinnen?' vroeg ze angstig. Je denkt een verhaal over een overvaller te lezen, maar dan eindigt het zo: "Zo kwamen de oude toneelspelers hun dagen wel door. Zoete herinneringen." Andere voorbeelden van absurdistische verhalen en De Boers stijl: een man die altijd iets ultravreemds meemaakt op een eerste dag (eerste schooldag, eerste werkdag, eerste dag met een begrafenis); een bejaarde vrouw die een diamantschat bewaart onderin een doodskist en iedereen voor de gek houdt met een wassen pop daarin; een dienstmeisje dat alles spic en span houdt maar ondertussen hondsbrutaal is. Achterin staat een nawoord van Jean-Pierre Geelen die enig context bij de persoon Herman Pieter de Boer geeft. Ik kende hem namelijk helemaal niet, maar hij blijkt vrij bekend te zijn geweest als liedjesschrijver. Naast de verschillende kortverhalenbundels die hij publiceerde, werd hij vaak gevraagd als tekstschrijver. 'Laat me' van Ramses Shaffy en 'Waanzinnig gedroomd' van Kinderen voor Kinderen bijvoorbeeld. Uitgeverij Podium heeft niet voor niets 'De vrouw in het maanlicht' opgenomen in haar reeks verhalenbundels, want ook al is de schrijver in 2014 overleden, zijn werk blijft voortleven.