Spannend maar weinig voldoening

Het concept van dit verhaal, van een jongen die keer op keer wakker wordt een paar uur voordat hij zijn ouders op brute wijze zal verliezen, is erg interessant. Hoe en waarom hij hierin verzeild raakt is uiteraard de grote vraag. De jongen is 11 en daar zijn zijn gedachtegangen ook naar. Het gaat af en toe een beetje van de hak op de tak en alles wordt kort, bondig en iet wat afstandelijk geschreven. Het zijn vooral feiten, wat gebeurt er allemaal, welke beslissingen neemt hij. Er zit niet altijd een waarom of een gevoel achter en dat miste ik af en toe wel een beetje. Qua schrijfstijl, daarin zitten goede en minder goede elementen. Met elke dag die verstrijkt worden de eerste zinnen waarop de hoofdpersoon wakker wordt grotendeels herhaald. Er wordt telkens in één zin teruggekeken op wat er de dag ervoor is gebeurd. Op die manier wordt er gerelativeerd wat hij deze keer anders kan doen om de dood van zijn ouders te voorkomen. Dit creëert een stukje herkenning en poëzie. Wel is het overduidelijk dat het geschreven is door een Vlaming. Dit heeft vooral te maken met bepaalde woordkeuzes en soms met de zinsopbouw. Uiteindelijk neemt de spanning de overhand. De manier waarop het hoofdpersonage invloed kan uitoefenen op wat er staat te gebeuren is interessant en er is nooit te voorspellen op wat voor manier zijn beslissing weer verandering in de zaak brengt. Het eerste hoofdstuk en het laatste hoofdstuk staan met elkaar in verbinding, maar of er nu echt sprake is van een eind dat voldoening geeft… Daarvoor had het begin, het middenstuk en het eind eigenlijk iets verder uitgediept moeten worden.