Zomer-tussenstop

Moest ik ooit voor mijn lijst (de meest zwartgallige) ‘moderne’ literatuur lezen, Jan Wolkers met Turks Fruit kon ik redelijk pruimen. Betekent niet dat ik zijn werk nou voor mijn plezier ga lezen. Wat ik vandaag wel gedaan heb. Zomerhitte lezen was onderdeel van mijn persoonlijke zomer-challenge met doel om kennis te maken met de auteurs van ongelezen boekenweekgeschenken in mijn bezit. Dit grappige verhaal annex thriller van de ondertussen overleden Jan Wolkers zat daar tussen. Het beste van dit boekje vind ik zijn talrijke natuurbeschrijvingen van desbetreffend Waddeneiland. Texel? Op een van de eerste pagina’s kondigt Wolkers al direct aan wat je te wachten staat als lezer: “Sinds de eerste keer ben ik zo van het eiland gaan houden, dat ik er ieder voorjaar en iedere herfst veertien dagen heen ging. Ik huurde een stenen huisje aan de voet van de duinen, dat bijna onzichtbaar was door de oude vlieren die eromheen groeiden. Brokkelig geboomte waarvan de ruwe bast bedekt was met levermossen en judasoren. Een uitgelezen plaats voor een gruwelsprookje.”