Last but not least

De originele titel luidt A Castaway in Cornwall. Het gaat over de zoektocht van Laura langs het strand naar overblijfselen en overlevenden van een schipbreuk. Maar in essentie is ze op zoek naar acceptatie. Ze is een stadsmeisje en ze is een opvallende verschijning tussen de dorpsbewoners. Het verhaal speelt zich af aan de kust van Cornwall waar veel schepen vergingen. Het is rond 1810. Er vinden ook stevige cultuurbotsingen plaats. Wat doe je als de heersende moraal botst met je eigen waarden, of zelfs de wet? De Napoleontische oorlog werkt bovenop de verbinding tegen. Fransman versus Brit. Royalist Fransman versus Republikein Fransman. Adel versus gewone man. En meer! Het is een kwestie van passen en meten, en erbij mogen horen, precies zoals je bent. Bij het slot van het verhaal aangekomen bleek ook de Nederlandse titel mooi te kloppen. Uiteindelijk, na meer of minder schipbreuken en getrotseerde stormen vinden we allemaal onze verloren schat braak liggen op het strand van je hart. Ik heb de hele serie op TV over Poldark gezien en genoten. Zelfde tijd, zelfde kwesties, niet zozeer dezelfde stijl. Julie Klassen is trouw gebleven aan de tijdgeest en sfeer van Jane Austen. Na driekwart vond ik wel erg veel geloof terug in de overdenkingen en gesprekken. Bidden, God, Bijbelteksten, vergeven en weer vergeven-worden, ze vertraagden het tempo van het verhaal en voegden niets extra’s toe. Een beetje Christelijk sausje erover, zoals Julie Klassen dat normaal doet en in die tijd gewoon is, zou ik beter gevonden hebben. Toch was de 23 jarige wees Laura Callaway van dit verhaal gelukkig geen heilig braaf boontje. Ze durfde non-conform te zijn en tegendraads te handelen. Een leuk verhaal dus, versierd met meerdere historische, interessante feiten. Het is 2022 en al haar boeken zijn nu door mij gelezen. Dit verhaal reserveerde ik als toetje. De hoofdmaaltijd zat er op… dácht ik. Onverwachts heb ik toch haar beste voor het laatst bewaard.