Het kruipt in je!

In de proloog wordt de lezer meegenomen naar een gebeurtenis die tientallen jaren eerder plaatsvond. Ook als je IJs niet gelezen hebt, kun je door middel van de vele flashbacks genieten van waar het over gaat. Door de eenvoudige, uitnodigende schrijfstijl van de auteur vlieg je door het boek heen; je ziet de beschreven locaties voor je ogen verschijnen. “Het was fantastisch om de kracht van de overal beukende zee te observeren.” De hoofdstukken wisselen tussen Mats en Sarah en dat is geen enkel probleem; je leert de personages heel goed kennen door de goede beschrijvingen van hen; niet teveel ineens, maar langzaamaan een heleboel. Ook de andere personages zijn goed uitgewerkt en zijn daardoor geloofwaardig neergezet. “Ik moet echt oppassen. Ik hield al meer dan dertig jaar voor de hele wereld verborgen dat ik niet ben wie ik ben en ik voel ineens de verleiding om erover te praten. Ik zou Mories deelgenoot kunnen maken van dit immense geheim en hem kunnen bezweren er met niemand over te praten. Waarom zou hij ook? Hij zou mijn verhaal koesteren en er even goed voor zorgen als ik zelf doe.” Wat me tijdens het lezen opviel is dat het niet zozeer om de misdaad gaat in Zand, maar meer om de gevoelens en identiteit van de personages. Dit is eigenlijk nog gruwelijker dan rechttoe rechtaan misdaad. Het kruipt in je en door de goede plot die je uiteindelijk nog met vraagtekens en met een heleboel vermoedens achterlaat, kijk ik uit naar een eventueel vervolg op Zand.