Een spannende, goed uitgewerkte thriller die naar meer smaakt...

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog <a href="https://graaggelezen.blogspot.com/2023/03/ik-las-portland-geschreven-door-ramon.html">GraagGelezen.</a> Deze proloog trekt je meteen het verhaal in! Je valt met je neus in de boter als je mee mag kijken bij een drugsdeal die niet helemaal verloopt zoals gepland was. De toon is gezet... Undercoveragent Erik Schoeman geniet met zijn vrouw Debbie en hun ernstig zieke dochter Sanne van een welverdiende vakantie in Turkije. Erik heeft door zijn drukke baan niet altijd de tijd om de aandacht aan zijn gezin te geven die het verdient. Hij werkt voor de overheid als infiltrant bij de Natoli-familie. Tijdens deze vakantie wordt hij op de hoogte gebracht van de schietpartij in Amsterdam waarbij twee van de drie Natoli’s zijn doodgeschoten en hij beëindigt daarom voor zijn eigen veiligheid en de veiligheid van zijn gezin zijn infiltratie-actie bij de Natoli’s. Het verhaal is in de ik-vorm geschreven waardoor je als lezer meteen een band op kunt bouwen met het hoofdpersonage en je hierdoor alles van heel dichtbij mee kunt beleven. In cursief wordt meer aandacht gegeven aan de ziekte van hun dochter Sanne; dit is verweven met de andere gebeurtenissen, maar ze treedt hierdoor meer op de voorgrond. “Na al die jaren buffelen met Sanne verdiende Debbie het. Ze had recht op een gewoon leven. Een bestaan met een gezond kind, zonder korte nachten met onderbrekingen, een dochter die niet huilde totdat haar ziel er pijn van deed. De krassen in haar hart zaten er al in, maar ze hoefden niet nog dieper.” Wanneer ze thuiskomen merkt Erik dat er ingebroken is en dat daarbij hun huis overhoop gehaald is. Eriks adres is bekend bij Gio, het enige familielid dat de moordpartij overleefde. Maar wat zou Gio bij hem thuis zoeken, vraagt hij zich af. Het gezin wordt in veiligheid gebracht door het OM. Erik wordt door een medewerker van de Rijksrecherche ondervraagd over het motief van Erik om de infiltratie van de Natoli-familie af te breken, want waarom zou Gio in zijn huis iets gezocht hebben? Je voelt het wantrouwen van deze rechercheur voor Erik. Maar ook de onzekerheid van Erik, de wanhoop en de bezorgdheid voor zijn gezin zijn goed voelbaar. “Wie wisten er nu eenmaal van onze nieuwe plek? En toch dat gevoel. Spreidden de tentakels van Gio zich niet alleen uit over mijn directe collega’s, maar bereikten ze inmiddels ook die jongens van de DKDB? Het was simpelweg onmogelijk, die gasten werden tot in den treuren gescreend. Maar wat als ze daarin een fout hadden gemaakt, of dat er iemand met geldproblemen informatie naar de onderwereld lekte?” Door de lekker korte hoofdstukken vlieg je door het verhaal. Het is een spannende, goed uitgewerkte thriller geworden die je aan het einde van elk hoofdstuk nieuwsgierig maakt naar wat er komen gaat... Ik kijk reikhalzend uit naar een nieuwe thriller van Ramon van Huffelen.