Soms kun je niet meer doen dan niet opgeven...

Deze recensie kon u eerder al lezen <a href="https://graaggelezen.blogspot.com/2022/03/ik-las-de-moeder-van-vera-geschreven.html">op mijn blog.</a> Het verhaal start op donderdag 28 maart en eindigt op vrijdag 19 april. Maar het gaat over meer dan de paar weken die de aandacht trekken als hoofdstukken; het gaat over mensenlevens. In dit geval over de levens van Vera, haar man, haar kinderen Suus en Pim, haar broer Dirk en niet te vergeten; mam Marga, vader Ties en anderen. De vele terugkijkjes in hun levens zijn stuk voor stuk de moeite waard; ze geven goed weer waarom de personages zijn zoals ze zijn. Soms zijn ze gegroeid als mens, een andere keer zijn ze gestopt met groeien omdat het te veel pijn doet; ze kunnen sommige veranderingen in hun leven niet aan. Moeder Marga heeft het niet altijd gemakkelijk gehad in haar eigen ogen. Fee werkte bij hen in het hotel en Ties had een zwak voor haar. “Mam was aanvankelijk wel meelevend. Bezocht Fee zelfs een keer. En kwam terug vol kritiek op de inrichting van het huis en de omgang met het kind. Later werd de naam Fee als de steek met de borduurnaald, die mam altijd deed opspringen, maar dan in het tienvoudige” Voor Vera zijn de logboeken waarin haar vader notities maakte over wat er eerder die dag gebeurd was weer heel belangrijk geworden; meestal gingen ze over gasten in het hotel, maar een enkele keer waren ze ook van persoonlijke aard. Deze logboeken zijn verdwenen en dat doet Vera pijn. Doordat ze aan deze logboeken denkt, herinnert ze zich niet alleen haar vader maar ook een aantal gebeurtenissen uit het verleden, die ze al achter zich had gelaten. “Haar rol in het toneelspel ‘mam tevreden houden’, die ze vanaf haar vierde speelde, had Vera een afkeer bezorgd van alles wat lichamelijk was, louter om zich mam van het lijf te houden.” Moeder Marga is nogal zelfzuchtig en dat is moeilijk om mee om te gaan voor haar kinderen. De een heeft daar meer moeite mee dan de ander, omdat een narcistische moeder twee gezichten heeft: één voor als ze met jou samen is en één wanneer er anderen bij zijn. Ze kan naar anderen overkomen als een lieve vrouw, maar dat is schijn. Zij neemt een rol aan, zet een masker op naar de buitenwereld. Anderen zeggen tegen Vera: jij hebt zo'n aardige moeder. Daar valt voor Vera moeilijk tegen te vechten, maar ze geeft niet op. Wanneer haar eigen dochter slachtoffer van haar oma dreigt te worden, is voor Vera de maat vol. Ze doet wat ze moet doen. “Vergeving. Misschien kon ze het, ooit. Het moest een goed gevoel zijn.” Ik heb ‘De moeder van Vera’ graag gelezen.