Een imponerend verhaal dat je niet even van je af zult kunnen schudden.

Deze recensie werd eerder gedeeld <a href="https://graaggelezen.blogspot.com/2022/06/ik-las-bekeek-en-genoot-van-dagen-van.html">op mijn blog.</a> 1937. Oklahoma, de Verenigde Staten. Het boek start in 1937. Maar hier start niet het verhaal. Op dit moment in 1937 denkt de jonge fotograaf John Clark na over hoe hij daar terecht is gekomen en wat aan dat moment voorafging. Voor in het boek zie je de helft van een afbeelding van een vader met zijn zoons. De andere helft zie je achter in het boek. Dit kun je zien als gezinnen die uiteen zijn getrokken, en soms erger door de dramatische leefomstandigheden in de Dust Bowl toentertijd. De Dust Bowl was de Amerikaanse Sahara en de naam verwijst naar de stofstormen die zoveel kapot gemaakt hebben. John Clark wordt in opdracht van de overheid met een hele lijst naar de Dust Bowl gestuurd om door middel van foto’s het verhaal te vertellen van boerenfamilies. Dit federaal agentschap werd door Roosevelt tijdens de depressie speciaal opgericht om bewijzen te verzamelen en op deze manier hulp voor boeren te vragen. Deze foto’s moeten de gevolgen van de stofstorm voor de bewoners van Panhandle, Oklahoma vertellen. Er wordt wel duidelijk gemaakt dat de werkelijkheid een beetje anders neergezet mag worden om het juiste beeld te krijgen. ‘Dagen van zand’ is bijzonder actueel; ook hier is sprake van een klimaatcrisis. Een kleine, maar het begin was gemaakt. John gaat vanuit zijn woonplaats New York met zijn camera en de lijst met te fotograferen onderwerpen op pad. “In de dagen daarna zag ik het landschap veranderen. Stadswijken werden bossen. Bossen werden vlaktes. Ik sliep in stadjes waar ik nog nooit van had gehoord… ...en ontwaakte op plekken waar ik alleen maar van had kunnen dromen.” John leert al snel dat zand en stof twee verschillende dingen zijn. Maar voor de inwoners maakt het niet zoveel uit, want ze moeten met allebei leven. “Nachten van stof… ...en dagen van zand.” John moet het vertrouwen zien te winnen van de bevolking. Nadat hij de persoonlijke verhalen te horen krijgt, wordt het John duidelijk hoe groot de ramp eigenlijk is. Kan hij de ernst van de situatie wel op fotopapier vastleggen, vraagt hij zich af. Dagen van zand boeit vanaf de eerste bladzijde. Ieder hoofdstuk start met een échte opname uit de tijd waarin het verhaal zich afspeelt. Dat is een mooie link tussen toen en nu, zodat we weten dat het geen verzinsels zijn. Het verhaal toont ons een stuk geschiedenis waar we lering uit moeten trekken. Bovendien lees je over een liefde die geen kans kreeg om op te bloeien. John is fotograaf, maar is boven alles een mens… Achter in het boek lees je over de achtergronden, zoals de The Farm Security Administration (FSA) die werd opgezet tussen 1937-1942, om armoede op het platteland te bestrijden tijdens de Great Depression. De foto’s zijn indrukwekkend en grijpen je bij de keel. Het is duidelijk dat er diepgaand onderzoek ter plaatse is gedaan door Aimée De Jongh om tot zo’n overweldigend resultaat te komen. De tekeningen en gebruikte kleuren imponeren enorm; dat complete plaatje maakt ‘Dagen van zand’ tot een historisch verhaal dat je niet even van je af zult kunnen schudden.