Fijne roman !

Als Sari naar de vijftig loopt, veranderd er veel in haar leven. Ze heeft overgangsklachten en daardoor voelt ze zich vaak depressief. Als dan ook nog haar man voorsteld om zijn moeder in huis te nemen en zijn dochter uit zijn eerste huwelijk, dan escaleert het soms, ondanks dat ze zo haar best doet om er voor iedereen te zijn.Ze voelt dat ze er alleen voor staat, met alle problemen die er zijn en dat ze totaal geen begrip en medewerking heeft van Anton. Anton is een work-a-holic die bijna niet meer thuis is en als hij thuis is, wil hij rust. Een zeer egoistisch mannetje dus, waar ik me tijdens het lezen vaak aan geërgerd heb… In het dorp waar ze heen verhuisd zijn, heeft ze Truus leren kennen. Een vriendin voor het leven, waar ze alle verdriet en teleurstellingen aan kwijt kan. Truus leert haar dat ze meer voor haar zelf moet opkomen en geleidelijk aan valt het kwartje. Zo als het huwelijk er nu voor staat, kan en wil Sari er niet mee doorgaan. Vaak speelt het door haar hoofd of een scheiding de oplossing is. Met Anton valt gewoonweg niet te praten en veegt alle argumenten van tafel. Zo nu en dan pakt ze haar koffers en gaat met Truus een paar daagjes weg. Lekker naar zee om uit te waaien en te genieten van hun kostbare vriendschap. Ik vond het een fijn boek om te lezen en voelde mij betrokken met alle bewoners van “Het Kangoeroehuis” Ook zijn er veel herkenbare momenten in dit verhaal als je zelf deze periode en leeftijd gehad hebt. De schrijfwijze is prettig en gemakkelijk om te lezen. Als je meerdere boeken van Gerda van Wageningen hebt gelezen dan weet je inmiddels dat de verhalen altijd een christelijke achtergrond hebben, maar nooit vervelend of opdringerig.