Riddle blijft zijn eigen stijl trouw

<strong>A.G. Riddle</strong> lanceerde afgelopen september nog maar pas zijn elfde boek, en nu komt hij alweer met een volgende op de proppen. De eerste versie ervan schreef hij tijdens de coronaperiode, een tijd die voor wel meer schrijvers erg productief was. <em>Quantum Radio</em> zal in maart verschijnen, maar in ruil voor een recensie deelt de uitgeverij nu al digitale exemplaren uit. Uitgeverij Head of Zeus nam zelf contact met me op, en omdat de boeken van Riddle me tot nu toe altijd goed bevallen zijn, nam ik dat aanbod graag aan. Het boek draait in eerste instantie om dr. Tyson Klein. Ty, zoals hij wordt genoemd, werkt bij het CERN in Zwitserland en doet een ontdekking waaruit blijkt dat <a href="https://nl.wikipedia.org/wiki/Kwantumverstrengeling"> kwantumverstrengeling</a> kan worden gebruikt om te communiceren. Meer zelfs, dat is al het geval. Ty ontdekt een boodschap die afkomstig kan zijn uit een andere tijd, of een ander universum. Zodra Ty hierover een presentatie geeft aan een select groepje collega’s, wordt hij meteen doelwit van iemand die duidelijk wil voorkomen dat dit bekend wordt. Hij en drie anderen bevinden zich in geen tijd middenin een <em>rat race</em>. Dit boek is het eerste deel van wat een nieuwe serie moet (of zou kunnen) worden. Dat wordt nergens expliciet vermeld. Meer zelfs, in het boek en op de site van de auteur staat het boek bij de <em>standalones</em> en heeft het geen serienaam gekregen. Het einde van het boek, en het nawoord van de auteur maken echter duidelijk dat het dat niet is. Het verhaal is een introductie waarin de vier hoofdpersonages worden voorgesteld en de situatie uit de doeken worden gedaan. Het is een volwaardige sciencefictionroman met een eindigend verhaal dat losstaand kan gelezen worden, maar er blijven best veel losse eindjes over voor de toekomst. De eerste helft van het boek start intrigerend, en dat gebeurt letterlijk met een knaller. In geen tijd is Ty’s woning het doelwit van een explosie en is hij op de vlucht voor belagers. Het tempo zakt na enkele hoofdstukken wel snel, waarna de lezer een opeenvolging van kleine puzzels wordt voorgeschoteld. Tussendoor worden de andere drie hoofdpersonages geïntroduceerd. Keer op keer is dat op een interessante manier gedaan, met <a href="https://nl.wikipedia.org/wiki/Show,_don't_tell"> veel <em>show</em> en weinig <em>tell</em></a>. Hoewel Riddle zich soms laat verleiden tot een stevige infodump, is dat bij deze kennismakingen niet het geval. Ongeveer halfweg het boek verplaatst het verhaal zich naar een andere setting. Vanaf dan verandert het genre tijdelijk van sciencefiction naar historische fictie die verband houdt met WO II, hoewel de feiten zich wel nog altijd in onze tijd afspelen. Nog meer dan in het eerste deel krijgt de lezer af en toe een flinke dosis theorie te verwerken, geen wetenschap zoals in het eerste deel, maar zuivere geschiedenis. Gelukkig is er ook alweer meer dan voldoende ruimte voor avontuur, al wordt in dit deel nooit het spanningsniveau en tempo uit het eerste deel bereikt. Een laatste verandering van de scène tegen het einde aan brengt ons weer de sciencefiction in en is eigenlijk één voorbereiding voor wat nog komen moet. Riddle knoopt redelijk wat losse eindjes aan elkaar en hierin ligt ook een punt van kritiek. Hij gebruikt namelijk een mysterieus personage dat als een deus ex machina alles uitlegt. Nieuwe elementen voor later worden tegelijk toegevoegd. Het ware boeiender geweest als de hoofdpersonages deze dingen onderweg mondjesmaat hadden ontdekt. De wetenschap achter het verhaal is grotendeels gebaseerd op de werkelijkheid, wat het voor lezers met een wetenschappelijke achtergrond des te interessanter maakt. De verhaalachtergronden en hoofdpersonages zijn gedetailleerd uitgewerkt en aan het eind heeft de lezer een goed beeld van de situatie, en van de persoonlijke demonen waar iedereen mee worstelt. Zoals altijd richt Riddle zich meer op wetenschap en actie dan op de personages, maar het is goed voor de balans dat er toch wat aandacht naar de persoonlijke strubbelingen van de protagonisten is gegaan. Dat aspect had zelfs nog wat meer ruimte mogen krijgen. De nevenpersonages worden in de loop van het verhaal wat vergeten. Hopelijk komt in een vervolg nog aan bod wat er van hen geworden is. Ook stellen we vast dat de personages intrinsiek goed van inborst zijn, vrijwel zonder uitzonderingen. Zelfs de slechteriken luisteren maar al te graag naar hun geweten en doen vervolgens het juiste. Ook hoeft niet elk hoofdpersonage een goede afloop te ervaren. Riddle lijkt het belangrijk te vinden om zijn boeken af te sluiten met een <em>happy end</em> voor iedereen, maar dat is niet erg interessant. Af en toe een beetje minder lievigheid en een meer tegenstribbelende antagonist, of een hoofdpersonage waarmee het alsnog de verkeerde kant opgaat, had het verhaal geen kwaad gedaan. Hoe dan ook kan <em>Quantum Radio</em> zich op de meeste ogenblikken kwalitatief meten met de vorige boeken van Riddle. Fans van zijn boeken krijgen precies wat ze verwachten.