traag, traag, traag.

Ik had na het lezen van Dode Zielen van Gogol besloten dat de Russische bibliotheek mij niet kon bekoren. Ik had een druk uit de jaren 70: piepkleine letters, ellenlange zinnen en vooral geen vaart in het verhaal. Hoewel ik niet heel jong ben, voel ik mij jong vanwege het feit dat ook dit boek voor mij te langzaam gaat. Veel te lange zinnen; er gebeurt in de hinderden bladzijden eigenlijk bitter weinig. Maar goed, ik heb er van geleerd en ben blij dat ik het toch geprobeerd heb.