Een geheim ontrafelt in iets meer dan 200 pagina's.

‘Het geheim’ van Anna Enquist is een dun boekje, iets meer dan 200 pagina’s heb je tijdens het lezen in je handen. Voordat ik begon te lezen vroeg ik me af of het mogelijk was om in dat aantal pagina’s een spanningsboog rond iets, wat ongetwijfeld een geheim zal zijn, op te bouwen. Het verhaal gaat over een meisje dat zich tot een succesvolle pianiste ontwikkelt. Natuurlijk passeren er dan allerlei muzikale termen de revue. En dat kan ontzettend leuk zijn als je zelf ooit een instrument hebt leren spelen, maar voor mij als muziekleek waren al die termen een onnodige leesballast. Ik kan me wel goed indenken dat je als lezer met een muzikale achtergrond tijdens het lezen een extra dimensie ervaart wanneer in bepaalde passages muziek een bijrol krijgt. Het is niet voor niets dat er ook een heuse CD is uitgebracht naast dit boek, iets wat ik ontdekte toen ik Wikipedia eens ging raadplegen. Eigenlijk werd het al vrij snel duidelijk, alhoewel wel subtiel gebracht, wat het geheim precies in zou houden. Daarna is er lange tijd een soort van vaagheid, maar aan het einde volgt dan nog de bevestiging. Het geheim passeert overigens nog een keer in het verhaal, wanneer gesproken wordt over de unieke gave waarover Wanda beschikt door zowel emotie als techniek in haar pianospel te weten combineren. Zoiets opmerken is altijd wel leuk. Af en toe stoorde de schrijfwijze me, waarin met korte zinnen een bepaalde sfeer werd geprobeerd te zetten, maar die dan iets te overdreven dramatisch op me over kwam. De verhaallijn van Bouw Kraggenburg en de volwassen Wanda Wiericke vond ik op zich niet veel toevoegen aan het verhaal. ‘Het geheim’ van Anna Enquist is wel aardig om te lezen, echte spanning heeft het me niet gebracht, wat je toch wel zou verwachten van iets dat als titel het woord ‘geheim’ bevat.