Een excellente keuze voor Heel Nederland leest

Wat mij betreft had er dit jaar geen beter boek gekozen kunnen worden voor de campagne van Heel Nederland leest dan Sonny Boy. Het zet de Israel-Palestina-oorlog (waarin ik de complexiteit van de betrokken volken zie, maar het geweld geenszins goedkeur), maar ook de verkiezingsuitslag van afgelopen week in het licht van de gebeurtenissen voor, tijdens een na de tweede wereldoorlog en zette me ontzettend aan het denken. Dat zat hem vaak in kleine dingen, zoals de ontzetting dat de NSB bij de verkiezingen in 1935 8% van de stemmen kreeg en in Den Haag en Scheveningen zelfs 12% (p.73). Wat zegt dat over onze huidige tijd als extreem rechts nu 23,5% van de stemmen krijgt? Voor ik aan het boek begon, kende ik alleen de titel. Ik dacht een volkomen fictionele roman te lezen en het duurde dan ook even voor ik de typische stijl van Annejet, zoals ook in Fortuna's kinderen, herkende waarmee zij haar zeer gedegen historische onderzoek en diverse elementen van een fictieschrijver (zoals ze het zelf beschrijft in het nawoord) vervlecht. Hier moet ik altijd even aan wennen, omdat er een zekere afstand blijft tussen de personages en de lezer. Het leest veelal als een geschiedenisboek en je krijgt weinig inzicht in de gedachten en gevoelens van personages. Ik denk dat het terecht is dat Annejet hier over het algemeen van weg blijft, want hoe vul je gevoelens en gedachten in van mensen die je niet kent maar wel hebben bestaan. Gelukkig heeft ze veel contact gehad met nabestaanden, waaronder ook Waldy zelf, en kon ze hier soms toch invulling aan geven. Tegelijkertijd kunnen gruwelijkheden soms ook meer lading krijgen als het vrij droog beschreven wordt. Het zwart op wit te zien is soms al pijnlijk genoeg. Een prachtig levensverhaal dat alle aandacht, herdrukken en verfilming verdient. Op dat we nooit vergeten en ik hoop dat er veel mooie gesprekken uit ontstaan van de mensen die meelezen met Heel Nederland leest.