Oorlog in land, hart en hoofd

Dit boek is een prachtige roman en een oorlogsverslag in één. Al zolang heerst er oorlog en strijd in Afghanistan en de personages uit dit boek maken diverse overheersers en opnieuw conflicten en oorlogsverklaring mee. Het is het derde boek uit conflictgebied dat ik lees dit jaar (de andere twee speelden rondom de oorlog in Syrië) en iedere keer raakt het me wat mensen doorstaan en hoe weinig er vanuit onze veilige westerse wereld, ook door mij, daadwerkelijk meegeleefd wordt. Ook in dit boek komt dat thema voorbij, zeker nadat de Verenigde Staten zich in de strijd mengen. Dit gebeurt ongeveer halverwege het boek, maar daarvoor zijn er al zoveel verschillende conflicten geweest en kampen ontstaan. Hosseini brengt heel realistisch en indrukwekkend de dagelijkse spanning op papier over. Temeer omdat naast de grote schaal, de oorlog, ook op de kleine schaal van het gezin de twee vrouwen, Mariam en Laila, veel conflict, angst en wreedheid hebben. Begrijpelijkerwijs kruipen beide steeds meer in hun schulp en eigen binnenwereld. Hierdoor vond ik het lang lastig een band met de personages te voelen. Maar bladzijde voor bladzijde houdt hun verhaal me meer in zijn greep. Toch is het verhaal niet alleen maar zwaar. Het is ook een verhaal van hoop, van ontembare kracht, van vriendschap, van liefde. Mijn hart is meermaals gebroken voor deze vrouwen en de bevolking waar zij symbool voor staan, maar ook weer aan elkaar gelijmd door hun loyaliteit aan elkaar, hoop op een beter leven en hun kracht om ondanks alle beperkingen te blijven proberen hun eigen lot te bepalen.