Mon amour Tokio laat de buitenlander bestaander blijven

Gaijn, buitenstaander zijn en blijven in Japan. Als Gaijn kan je het leven met kalme onthechting observeren zonder aan iemand iets verplicht te zijn, vertelt Donald Richie, een Amerikaan die jaren in Japan woont, en Buruma inwijdt in de Japanse cultuur en kunstwereld. Ian Buruma vertrok op jongen leeftijd naar Japan om zich los te maken van het eigen milieu en kennis te maken met een totaal andere wereld als Japan was en is. Hij schrijft zich in als student bij een filmacademie waar hij niet vaak zal zijn. Buruma beschrijft hoe hij kennis maakt met de Japanse film, toneel en acteurs wereld. Een kleurenpalet van traditioneel naar alternatief, bijna subversief, tot en met de zelfkant van de Japanse culturele en kunstzinnige wereld, verfijnd en ruw, grof, tot fijnmazig, de schoonheid van geweld, pijn en wreedheid, het subtiele van de traditionele kunst. Een klein stukje van de sluier van de kleurrijke geschiedenis van Japan wordt ook opgelicht. Na de tweede Wereldoorlog is ook Japan op zoek naar nieuw evenwicht ook op het gebied van kunst en cultuur. Echt aansluiting vinden kan Buruma niet, ondanks dat hij de taal uiteindelijk spreekt, zich verdiept in omgangsvormen, hij is en blijft buitenstaander, Gaijn. Hij kan kijken, meemaken en bestuderen, echt deelnemer zijn wordt hij niet, eerder deelgenoot zijn. Buruma vertrekt uiteindelijk naar Londen, een stad met verschillende culturen in tegenstelling tot Tokio. Japan is van groot belang geweest voor de carrière van Buruma. Japan is volgens hem nog steeds een insulaire natie waar je het als buitenlander in de positie van blijvend buitenstaander wel of niet naar je zin kunt hebben.