Spannend en meeslepend

In Midden-Zweden verdwijnt de succesvolle schrijver Franz J. Lunde op mysterieuze wijze. Hij is spoorloos maar er worden geen sporen van geweld gevonden en ook geen lijk. Er is dus gerede twijfel of de schrijver uit zichzelf verdween of dat er kwaad opzet mee gemoeid is. Als korte tijd later ook de dichteres Maria Green op een soortelijke manier verdwijnt, gaat de politie uit van een misdaad en neemt de zaak ernstig. Inspecteur Gunnar Barbarotti krijgt de leiding van het onderzoek. Een onderzoek dat muurvast zit, nergens vinden ze een spoor naar de mogelijke dader of van de vermiste personen. Een paar maanden later wordt er een derde schrijver vermist. Zal Barbarotti het mysterie kunnen ontrafelen? ‘Wie schrijft, verdwijnt’ begint op een nogal verwarrende manier. Tot je begrepen hebt dat het ene deel de werkelijkheid weergeeft en het andere deel fictie is. Het verhaal is boeiend en Hakan Nesser slaagt er in om je regelmatig te verrassen door de onverwachte plotwendingen. Zoals we gewoon zijn in de boeken van Hakan Nesser is het slot een complete verrassing. Het verhaal speelt zich af in coronatijd wat voor iedereen herkenbaar is en een herinnering aan hoe beperkt onze bewegingsvrijheid toen was. De schrijfstijl van Hakan Nesser is direct en duidelijk, zelfs cryptisch te noemen. Hij laat je meekijken in de hoofden van de personages door regelmatig hun gedachten weer te geven, wat een sterke meerwaarde is in het verhaal. Bij het lezen van een boek van Nesser kan je je niet veroorloven om je concentratie te verliezen. Hij geeft regelmatig informatie mee die aanvankelijk een detail lijkt te zijn, maar waar achteraf de sleutel voor het mysterie in blijkt verscholen te liggen.