Het stro-zitten van oma…

Juni - Gerbrand Bakker Bakker schreef deze roman in een vlot leesbare stijl. De hoofdstukken zijn kort en helder. Op het laatste hoofdstuk na, dat opvallend langer is. In deze hoofdstukken lees je beknopte dialogen, de personages zijn kort van stof en hebben allemaal een hekel of moeite met het uiten van emoties. De roman is complex opgebouwd, tijdens het lezen merk je min of meer open verhaaleindjes op, toch is het verhaal zo ‘gecomponeerd’ dat op het eind alle details kloppen en de lezer zal vaak denken… o. ja, daar had ik al iets over gelezen.. De roman is ingesloten tussen twee hoofdstukken. Die vertellen over het bezoek van Koningin Juliana, zij had niet veel op met protocol. Als ze een vrouw op een fiets ziet aankomen met een klein kind achterop, duidelijk te laat, maakt ze een praatje met haar. Als je het eerste hoofdstuk herleest na afloop, bemerk je dat alle personen uit deze roman hier al voorkomen! De roman is echt perfect gecomponeerd, heel knap! Deze vrouw en haar gezin: de familie Kaan zijn de hoofdpersonages van de roman in het middendeel. Een tragische gebeurtenis, later op die hete junidag, zal hun hele leven beïnvloeden. Maar als lezer wil je weten welk raadsel je moet oplossen van de schrijver. Welke tragiek beheerst de levens van deze mensen. In het ‘Nu’ lezen we hoe het deze boerenfamilie veertig jaar later vergaat. Ook nu is het weer een hete junidag. De benauwde, landerige sfeer weet Bakker in zijn tekst perfect weer te geven. De manier waarop de personages communiceren, of eigenlijk…niet communiceren wordt goed vorm gegeven. Alleen kleindochter Dieke kwebbelt er lustig op los en vraagt naar het hoe en waarom van allerlei gebeurtenissen. Nu is oma verdwenen! De vader en de zoons van het gezin zijn gewend dat zij zich zo nu en dan terugtrekt uit het ‘gewone’ leven en zich een tijdje afzondert. Zij klimt dan naar de hooizolder boven het melklokaal van de boerderij die geen koeien meer heeft. Alleen nog een stier. Zoon Klaas heeft niet echt plannen om er weer een boerderij van te maken. Dieke wil wel weten waar oma is. “Oma zit in het stro, ze komt wel weer naar beneden…” Maar oma reageert echt niet op haar roepen. De korte hoofdstukken beschrijven steeds vanuit een ander hoofdpersonage de gebeurtenissen van die dag. Wees alert, het perspectief wisselt steeds. Er zijn naast de gezinsleden nog enkele bij-personages die het verhaal kleuren. Het lijkt een zwaar boek, maar door de luchtige elementen, die Bakker er tussen door weeft, valt er zeker wat te lachten…. De erotische fantasieën van een kleurloze vrouw, de gouden ring in de cactus… genoeg delen die je doen glimlachen… Een verrassend boek, dat ik zeker wil aanbevelen.